ಹಾಡುಗಳ ಮಹತ್ವ:

ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, (ಅದು ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿರಲಿ) ಹಾಡುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಏನೊ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಹಪಹಪಿ. ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಕೇವಲ ಹಾಡುಗಳಿಂದಲೇ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿರುವುದುಂಟು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಚಲನಚಿತ್ರ ಗೀತೆಗಳಿಗೆ ಹೆಸರಾದ ಹಾಡುಗಾರರೆಂದರೆ, ಮುಖೇಶ್, ಮಹಮದ್ ರಫಿ, ಕಿಶೋರ್ ಕುಮಾರ್, ಲತಾ ಮಂಗೇಶ್ಕರ್, ಆಶಾ ಭೊನ್ಲೆ, ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಘಂಟಸಾಲ, ಪಿ.ಬಿ.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್, ಯೇಸುದಾಸ್, ಎಸ್.ಪಿ.ಬಾಲಸುಬ್ರಮಣ್ಯಂ, ಪಿ.ಆರ್.ಸುಶೀಲ, ಎಸ್.ಆರ್.ಜಾನಕಿ, ಚಿತ್ರ, ಎಲ್.ಆರ್.ಈಶ್ವರಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತಕ್ಕೆ. ಇವರೆಲ್ಲಾ ಗಾನ ಗಂಧರ್ವ ಕಿನ್ನರರು. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ನಾಯಕ ನಟರಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ಗಾಯನಕ್ಕಾಗಿ "ರಾಷ್ಟ್ರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ" ಪಡೆದ ಭಾರತೀಯ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಏಕೈಕ ಗಾನ ಗಂಧರ್ವ ಕಿನ್ನರ. ಹಾಡುಗಳು ಎಂದಾಕ್ಷಣ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಹೊಳೆಯುವುದು. ಆ ಹಾಡುಗಳ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಅದನ್ನು ಬರೆದವರು, ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡಿದವರು, ಹಾಡಿದವರು ಮತ್ತು ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ನಿರ್ದೇಶಕರು, ಈ ನಾಲ್ವರೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ.  ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸರಸ್ವತಿ ಪುತ್ರ/ಪುತ್ರಿಯರಿಂದ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಹಾಡುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಅಳಿಸತ್ತದೆ, ನಗಿಸುತ್ತದೆ, ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ, ಕುಣಿಸುತ್ತದೆ, ವಿರಹ ಉಂಟುಮಾಡತ್ತದೆ, ಪ್ರೀತಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ, ಪ್ರೇಮಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ, ರಸಿಕನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಅಣ್ಣ-ತಂಗಿ ಬಾಂಧವ್ಯ ಬೆಸೆಯತ್ತದೆ, ತಂದೆ/ತಾಯಿ/ಗುರು/ಹಿರಿಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ, ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟು ಬೀಳಿಸುತ್ತದೆ, ದೈವಕ್ಕೆ  ಶರಣಾಗಿಸುತ್ತದೆ,  ದೇಶ ಭಕ್ತಿ ತುಂಬುತ್ತದೆ, ನಾಡು/ನುಡಿ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೇಮ ಉಕ್ಕಿಸುತ್ತದೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಯಿಸುತ್ತದೆ, ನಲಿಸುತ್ತದೆ, ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೂಡಿ ಬದುಕಲು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ, ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಸಂಗಾತಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಜೀವದ ಬೆಲೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗೆ ನಾವು ಸೋತಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೈಹಿಡಿದು ಮುಂದೆ ನಡೆಸುತ್ತದೆ, ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಡತ್ತೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಮರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿ ಕೇವಲ ಹಾಡುಗಳಿವೆ. ಮೂರು ನಿಮಿಷದ ಹಾಡು ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಬೇಕು?   ಸಾಕಲ್ವಾ.....

ಅಣುಸ್ಥಾವರಗಳು:

ಜಪಾನ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ದ್ವೀಪ ರಾಷ್ಟ, ಅಲ್ಲಿ ಭೂಕಂಪ, ಸುನಾಮಿ ಸರ್ವೇಸಾಮಾನ್ಯ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಮಾರ್ಚ್ ನಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಭೂಕಂಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿರುವ ಅನೇಕ ಅಣುಸ್ಥಾವರಗಳು ಹಾನಿಗೊಂಡವು. ಆಲ್ಲಿ ಪರಮಾಣು ವಿರೋಧಿ ಚಳುವಳಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಅಲ್ಲಿನ ಸರ್ಕಾರ ಜನರ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಮಣಿದು ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಅಣುಸ್ಥಾವರಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದೆ. ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾದ ಸಂಗತಿ ಏನೆಂದರೆ, ಜಪಾನ್ ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳ ಗೌರವ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಯೋಗಕ್ಷೇಮಮನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿ ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ವಿದ್ಯುತ್ ಅಭಾವ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಪವರ್ ಕಟ್ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲವೂ ಅಣುಸ್ಥಾವರದಿಂದ ಆದ ಪ್ರಯೋಜನ. ಆದರೂ ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರಜೆಗಳ ಬಗೆಗಿನ ಕಾಳಜಿಗಾಗಿ ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಣುಸ್ಥಾವರವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮೆಚ್ಚುವಂತಹದ್ದು.  ಈಗ ಆಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅಣುಸ್ಥಾವರ ಇಲ್ಲ.      ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಂದೊಂದೇ ಅಣು ಸ್ಥಾವರವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ (ಈಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ೧೯ ಅಣುಸ್ಥಾವರವಿದೆ) ಜಪಾನ್ ರಾಷ್ಟ್ರವೇನೋ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಅಣುಸ್ಥಾವರವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಈಗ ಅದು ಪರಮಾಣು ಸ್ಥಾವರ ಮುಕ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರ. ನಾವು ಈಗ ಪರಮಾಣು ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಲು ಹೊರಟಿದ್ದೇವೆ.  ಈಗ ನಾವೂ ಕೂಡ ಭೂಕಂಪ, ಸುನಾಮಿಯ ಹಾವಳಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಭೂಕಂಪ, ಸುನಾಮಿಗಳು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಗದೊಮ್ಮೆ  ಆಗಿ, ಇಂತಹ ಅಣುಸ್ಥಾವರಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಉಂಟಾದರೆ, ನಮ್ಮನ್ನು ಆ ದೇವರೇ ಕಾಪಾಡಬೇಕು.
ಅಣುಸ್ಥಾವರದಿಂದ ನಮಗೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಕೊರತೆಯುಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ನಿಜ ಆದರೆ ಅದರ ದುಶ್ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಜನರ ಜೀವಕ್ಕೆ ಅಪಾಯಯುಂಟಾದರೆ ಯಾರು ಹೊಣೆ? ಯಾಕೆಂದರೆ ಇದರಂದ ತೊಂದರೆಗೆ ಈಡಾಗುವುದು ಕೇವಲ ಬಡಜನತೆ, ಅಮಾಯಕರು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಇದರಿಂದ ಏನೂ ತೊಂದರೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಪಕ್ಕಾ ಉದಾಹರಣೆಯೆಂದರೆ  ಭೂಪಾಲ್ ದುರಂತ.  ಭೂಪಾಲ್ ದುರಂತವು ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿದೆ.   ಈಗಲೂ ನಾವು ಆ ಅನಾಹುತದಿಂದ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡಿಲ್ಲ.  ಅಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ. ಹುಟ್ಟುವ ಮಕ್ಕಳು ಅಂಗವಿಕಲರಾಗೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.  ಅವರನ್ನು ಕೇಳುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.  ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿನ ಜನಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಅದರಿಂದ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ, ಇಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಅಂಗವಿಕಲ ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಇದು ಅದರಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪರಿಣಾಮ. ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ನಾವುಗಳು ಪ್ರಜೆಗಳಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಮತವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ದೌರ್ಭಾಗ್ಯ.

"ರಘು ದೀಕ್ಷಿತ್" ಎಂಬ ಅಂತರರಾಷ್ಟೀಯ ಪ್ರತಿಭೆ:

"ನಿನ್ನಾ ಪೂಜೆಗೆ ಬಂದೇ ಮಾದೇಶ್ವರಾ," ಎಂಬ ಹಾಡಿನಿಂದ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಪರಿಚಿತವಾದ ಕಂಚಿನ ಕಂಠದ "ರಘು ದೀಕ್ಷಿತ್" ಎಂಬ  ಅಚ್ಚ ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಭೆ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ/ದೇಶದ ಗಡಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿ ಈಗ ಅಂತರರಾಷ್ಟೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಅನೇಕ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ "ಶಿಶುನಾಳ ಷರೀಫ"ರ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಪಾಕ್ಷಿಮಾತ್ಯ ಸಂಗೀತದ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಾರ ಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಯಶಸ್ವಿಯೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೊರದೇಶದ ಅನೇಕ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನೂ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಲಂಡನ್ನಿನ "ಗಾರ್ಡಿಯನ್" ಪತ್ರಿಕೆ "one of the happiest music bands" ಎಂದು ಇವರನ್ನು ಹೊಗಳಿದೆ. ಲಂಡನ್ ನಲ್ಲಿ ಇವರು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದ ಸಂಗೀತೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಇವರು ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಈಗ ರಘು ಬ್ರಿಟನ್ನಿನ ರಾಣಿ ೨ ನೇ ಎಲಿಜಬತ್ ಅವರ ಸಿಹಾಸನಾರೋಹಣದ ವಜ್ರ ಮಹೋತ್ಸದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಏಕೈಕ ಹಾಡುಗಾರ.  ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿಗೆ  (www.vijaykarnataka.com) ನೋಡಬಹುದು. ಒಂದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಇವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಸ್ಥಾನಮಾನ  ಇನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಇವರಂತೆಯೇ ಗಾಯಕರಾದ ರಾಜೇಶ್ ಕೃಷ್ಣನ್, ಹೇಮಂತ್, ಬದ್ರಿ ಪ್ರಸಾದ್, ಶಾಸ್ತ್ರಿ, ವಾರಿಯರ್ ಮುಂತದವರು ಮತ್ತು ಗಾಯಕಿಯರಾದ ಎಂ.ಡಿ.ಪಲ್ಲವಿ, ಸುನೀತಾ, ಸಂಗೀತಾ ಕಟ್ಟಿ, ದಿವ್ಯಾ ರಾಘವನ್ ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕರಿದ್ದಾರೆ. ಇವರು ಹಾಡಿರುವ ಹಾಡುಗಳು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿವೆ, ಕನ್ನಡಿಗರು ಇವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ಇವರುಗಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದಿಂದ ಸಿಗಬೇಕಾದಷ್ಟು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರು ಗಮನಿಸಿ ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕು.

"ಕಠಾರಿವೀರ ಸುರಸುಂದರಾಗಿ"

ಸ್ವರ್ಗ, ನರಕ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಸ್ವರ್ಗ್ಪ ಪ್ರಾಪ್ತಿ, ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ನರಕ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ ಎಂಬ  ಕಲ್ಪನೆ ಶತಮಾನಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದು. ಇದನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮಗಳ ಜನರೂ ಸಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳು ಅವರವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ತಪ್ಪು. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕರು ಬಹಳ "ಬುದ್ದಿವಂತ"ರು. ನಮ್ಮ ಜನರು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಿ, ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಯೋಚಿಸಲಿ ಎಂದು ಹರಿಯಬಿಟ್ಟ ಈ ಕಲ್ಪನೆ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದು ಇದು ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಅನ್ವಯ. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದವರು ಮತ್ತು ಅನುಭವಿಸಿದವರು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಪುರಾಣ ಪುಣ್ಯ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಸುಂದರ ಚಿತ್ರಣವಿದೆ. ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಮಂದಿ ಅನೇಕ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗ ನರಕವನ್ನು ಇದು ಹೀಗೆ ಇರಬಹುದು ಎಂದು ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಮಂದಿ ಇನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ನರಕವನ್ನು ನಮ್ಮ ಕೈಗೆಟುಕುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ತಂದಿದ್ದಾರೆ "ಕಠಾರಿವೀರ ಸುರಸುಂದರಾಂಗಿ" ಎಂಬ ೩ ಡಿ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕ.  ಅದ್ಭುತವಾದ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ "ವೇಣು" ಅವರಿಂದ.  ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ  ನಿಜವಾದ ನಾಯಕ "ವೇಣು" ಎಂದರೆ "ಉಪೇಂದ್ರ" ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು.  ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಡೈಲಾಗ್ ಕಿಂಗ್ "ಉಪೆಂದ್ರ" , ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬರೇ ರೆಬೆಲ್ ಸ್ಟಾರ್ "ಅಂಬರೀಷ್", ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಪದ್ಮಾವತಿ "ರಮ್ಯಾ". ಈ ತರಹದ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕೆಂತ ಚಿತ್ರದ ತಾಂತ್ರಿಕತೆಗೆ ಮಹತ್ವ ಕೊಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು. ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಈ ಚಿತ್ರ "ಸೂಪರ್". ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮನೆಮಂದಿಯೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ನೋಡಬಹುದು. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಖುಷಿಪಡುತ್ತಾರೆ. ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು ಗೆಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೂ ೩ ಡಿ ಚಿತ್ರಗಳು ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಬರಬಹುದು. ಮುನಿರತ್ನಂ ಅವರನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಅಭಿನಂದಿಸಬಹುದು ಅದ್ದೂರಿ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕನ್ನಡ್ದಿಗರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ.  ಅವರು ಹೇಳಿರುವಂತೆ ಇದು ಕನ್ನಡದ ಮೊದಲ ೩ಡಿ ಚಿತ್ರವಂತೂ  ಖಂಡಿತಾ ಅಲ್ಲ.  ಈ ಮೊದಲು "ಕಾಡಿನ ಜಾತ್ರೆ" "ಸೂಪರ್ ಬಾಯ್" ಮತ್ತು "ನಮ್ಮ ಭೂಮಿ" ಎಂಬ ಚಿತ್ರಗಳು ತೆರೆಕಂಡಿತ್ತು.  ಆ ಮೂರೂ ಚಿತ್ರಗಳು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಹಿಡಿಸದ ಕಾರಣ ಬಂದಷ್ಟೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಕಂಬಿಕಿತ್ತಿತ್ತು.

"ಪರಿಸರ ಸ್ನೇಹಿ" ಸಮಾಧಿ

" ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವ ಶಾಶ್ವತ ಗೋರಿಗಳನ್ನು ನಿಷೇದಿಸಲು ಕೇರಳದ ಚರ್ಚ್ ಗಳು ಮುಂದಾಗಿವೆ. ಸೀಮೆಂಟ್ ನಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿರುವ ಗೋರಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬಳಸುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಕಾಫಿನ್, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್, ಪೈಬರ್ ನಿಂದ ತಯಾರಾದ ವಸ್ತುಗಳು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಿಷೇದಿಸಿ ಕೇರಳದ ಎರ್ನಾಕುಲಂನಲ್ಲಿರುವ "ಸೇಂಟ್ ಮೇರಿ ಕೆಥೆಡ್ರಲ್ ಬಾಸಿಲಿಕಾದ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಲಿ "ಪರಿಸರ ಸ್ನೇಹಿ" ಸಮಾಧಿ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದೆ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಕುಟುಂಬಗಳು ಮೊದಲಿಗೆ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದರೂ, ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಾಗುವ ಹಾಗೆ ವಿವರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅವರು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದ್ದಾರೆ.  ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಹಾನಿಯುಂಟು ಮಾಡುವ ಸಮಾಧಿಗಳ ಬದಲು ಸರಳವಾಗಿ ಶವ ಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಸಮಾಧಿ ಮೇಲೆ ಹುಲ್ಲು ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಇರಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಚರ್ಚ್ ಗಳು ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿವೆ " ಈ ಸುದ್ದಿಯು ಮೊನ್ನೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ನನ್ನನ್ನು  ಬಹಳ ಆಕರ್ಷಿಸಿತು. ಬೊಂಗಳೂರಿನಂತ ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲಿ  ಹೊಸದಾಗಿ ಸ್ಮಶಾನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಲ್ಲ. ಜಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆ, ಜಾಗ ಇದ್ದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ನಿವೇಶನವನ್ನು  (ಸೈಟ್) ಮಾಡಿ ವಿಂಗಡಿಸಿ ದುಡ್ಡು ಮಾಡುವ ಯೋಚನೆ. ಇರುವ ಹಳೇ ಸ್ಮಶಾನವನ್ನೇ ಜನರು ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲ್ಲಿ ಜಾಗದ ಸಮಸ್ಯೆ. ಜಾಗವು ಸಾಕಾಗುತಿಲ್ಲ.  ವಿದ್ಯುತ್ ಚಿತಾಗಾರದಿಂದ ಇಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾದರೂ, ಶವವನ್ನು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೂಳುವುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಎಲ್ಲಾ ಶವಗಳನ್ನು ಸುಡಲು ಹೇಳುವುದು ಆಗದ ಮಾತು. ಜಾತಿ/ಧರ್ಮ/ಸಂಪ್ರದಾಯ/ಆಚರಣೆಗಳು ಅಡ್ಡ ಬರುತ್ತದೆ.   ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಅನೇಕ ನಗರಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರು ಯೋಚಿಸಬೇಕು.

ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಯುವ ಜನತೆ: ಭಾಗ-೨

ಹಿಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆಯಿಂದ:

ಕನ್ನಡದ ಏಳಿಗೆಗಾಗಿ ಪಣ ತೊಟ್ಟಿರುವ ಈ ನಮ್ಮ ಯುವ ಪಡೆ  ಏನ್ ಗುರು ಕಾಫಿ ಆಯ್ತಾ, ಗಾಂಚಲಿ ಬಿಡಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡಿ,  ಟ್ರಾನ್ಸ್ ಲೇಟರ್ ಕಮ್ಮುನಿಟಿ ಫ಼ಾರ್ ಕನ್ನಡ, ಕನ್ನಡ ಕಟ್ಟೆ, ಸ್ನೇಹಲೋಕ, ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಕನ್ನಡ ಸಂಘ, ಕನ್ನಡ ಕಲಾ ವೇದಿಕೆ ಮುಂತಾದ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ, ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಳಕಳಿ ಹೊಂದಿ ತಮ್ಮ ಕೈಲಾದ ಸೇವೆಯನ್ನು ಗಣಕಯಂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಮಾಡಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಇಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರನ್ನು  ಎಷ್ಟು ಅಭಿನಂದಿಸಿದರೂ ಸಾಲದು.  ಇವು ಕೇವಲ ಕೆಲವು ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಮಾತ್ರ.

ಗೂಗಲ್ ನ್ಯೂಸ್ ನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಗಳ ವರದಿಗಳು ಬರುತ್ತಿವೆ, ಆದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ ಇದಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡೊಣ ಎಂದು ಒಬ್ಬರು ಹೇಳಿದರೆ, ಅವರಿಗೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಲು ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಯುವ ಸೈನ್ಯ ಸಿದ್ದ.  ಹೀಗೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ನಮ್ಮ ಯುವ ಸೈನ್ಯವನ್ನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡಿಗರು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಬೇಕಾದದ್ದು  ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯ. ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಯುವ ಪಡೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಕಟ್ಟುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ.  ಈ ತಂತ್ರಾಶಗಳನ್ನು ನಾವು ಮೊಬೈಲ್, ಗಣಕಯಂತ್ರ, ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಮುಂತಾದವುಗಳಲ್ಲಿ ಅಡವಳಿಸಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುವುದೇ ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಕೊಡುವ ಗೌರವ.

ಅನೇಕರು ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲ ಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹವರು ದಯವಿಟ್ಟು ಇಂತಹ ತಂತ್ರಾಂಶಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಕನ್ನಡದ ಲಿಪಿಯಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು, ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಂತೋಷವಾಗುವುದು.  ನಾವು ಕಚೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತೇವೆ, ನಾವು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಹೊರಗಡೆ ಬಳಸುವುದೂ ಸಹ ಕಮ್ಮಿ.  ಕೇವಲ ನಾವು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಸಾಲದು, ನಮಗೆ ಓದಲು ಮತ್ತು ಬರೆಯಲು ಬಂದರೆ ನಾವು ಅದನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲು ಸಹಾಯಕವಾಗುವುದು.

ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರು ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ., ಜೀವನವನ್ನು ಬಹಳ ಮೋಜಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ.  ಅವರಿಗೆ ಸಮಾಜದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಗೌರವ ಇಲ್ಲ, ಅವರು ಸಮಾಜಕ್ಕಾಗಿ ಏನೊ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅನೇಕರ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆ. (ಅಂತಹವರು ಇರಬಹುದು, ಇರಲಿ ಬಿಡಿ ಅವರ ಸಹವಾಸ ನಮಗೇಕೆ?) ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಹುಡುಗರು ಮುಖ್ಯ. ಅವರ ಸಾಧನೆ, ಪರಿಶ್ರಮ ಮುಖ್ಯ.  ಈ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಯುವ ಪಡೆಯ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿ. ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು  ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.  ಅವರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ. ಶುಭವಾಗಲಿ. (ಮುಗಿಯಿತು)

ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಯುವ ಜನತೆ: ಭಾಗ-೧

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ಜನ ಕೆಲಸ/ವ್ಯಾಪಾರ/ಮದುವೆ/ಮಕ್ಕಳು/ಮನೆ ಹೀಗೆ ಅಂತ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವು ಕನ್ನಡದ ಹುಡುಗರು ತಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ, ಕಾರ್ಯಗಳ ಜೊತೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮರೆಯದೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಬಹಳ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಷಯ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಮ್ಮ  ಕನ್ನಡ ಕುವರರಾದ ಶ್ರೀ. ಓಂ ಶಿವಪ್ರಕಾಶ್ ಅವರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ನಾನದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗೆ ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮುಕ್ತ ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ತಂತ್ರಾಂಶಗ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇ-ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹೊರತಂದಿದ್ದಾರೆ. ಶ್ರೀ. ವಿ.ಕೆ.ಅರವಿಂದ್ ಅವರು ಯೂನಿಕೋಡ್ ತಂತ್ರಾಂಶದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕೆಲವು ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಹೊಸ ಫಾಂಟ್ "ಗುಬ್ಬಿ" ಮತ್ತು "ನವಿಲು" ಕಾಣಿಕೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ಬಹಳ ಸಂತೋಷ. ಗಣಕಯಂತ್ರಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡದ ಮಾತನ್ನು ಕಳಿಸಿದ ಟಿ.ಸಿ.ಶ್ರೀಧರ್ ಅವರ ಕೊಡುಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದ್ದು. ಅವರು ದೃಷ್ಟಿ ವಿಕಲಚೇತನರಾಗಿದ್ದು ಅವರು ಕಣ್ಣಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣಿದ್ದೂ ಕನ್ನಡ ಓದಲು ಬರೆಯಲು ಬಾರದವರಿಗಾಗಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಂತ್ರಾಂಶವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ದಿಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೀತಿ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು. ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿಚಾರ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು http://shreeworld.blogspot.com  ನೋಡಬಹುದು.

ಅಮೇರಿಕದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿ ಕೈತುಂಬಾ ಹಣವನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಶ್ರೀ.ವಿ.ಲಕ್ಷ್ಮಿಕಾಂತ್ ಅವರು ಕೇವಲ ಕನ್ನಡದ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಅಲ್ಲಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು www.totalkannada.com ಅನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ/ಭಾವಗೀತೆ/ಜನಪದ ಗೀತೆ/ನಾಟಕಗಳ ಸಿ.ಡಿ, ಡಿ.ವಿ.ಡಿ., ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿ, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಕನ್ನಡದ ಬರಹಗಳುಳ್ಳ ಅಂಗಿ, ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟ,ಕನ್ನಡದ ಅಂಕಿಗಳುಳ್ಳ ಗೋಡೆ ಗಡಿಯಾರ ಹೀಗೆ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಸಂಭಂದಪಟ್ಟ ಸಕಲ ವಸ್ತುಗಳು ದೊರೆಯುವ ತಾಣವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿರುವ ಶ್ರೀಯುತರ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಏನೆಂದು ಬಣ್ಣಿಸುವುದು. ಪದಗಳೇ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಬರಹ ತಂತ್ರಾಂಶವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ಶ್ರೀ.ಶೇಷಾದ್ರಿ ವಾಸು ಅವರನ್ನು ಹೇಗೆ ತಾನೆ ಮರೆಯುವುದು?

 ಈ ಯುವ ಪಡೆ ಕೇವಲ ಕನ್ನಡದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಈ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.  ಈ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಹಣ, ಕೀರ್ತಿ ಯಾವುದೂ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ಇವರಿಗೆ ಯಾರೂ ಅವರನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದೂ ಸಹ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ  ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.  ಇಂತಹವರ ಯುವ ಸಂತತಿ ನೂರು, ಸಾವಿರ, ಲಕ್ಷವಾಗಲಿ, ಇವರ ಕನ್ನಡ ಸೇವೆ ನಿರಂತರವಾಗಲಿ.

ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ/ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ/ಗಣಕಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸಬೇಕು, ಹೇಗಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಇವರ ಚಿಂತೆ. ಇಂತಹವರಿಂದಲೇ ನಮಗೆ ಇಂದು ಯೂ ಟ್ಯೂಬ್, ಗೂಗಲ್, ವಿಕಿ ಪೀಡಿಯಾ ಮುಂತಾದ ಮಿಂಬಲೆ ತಾಣಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿರುವುದು. ಇವರುಗಳ ಕನ್ನಡದ ಅಭಿಮಾನ, ಪ್ರೀತಿ, ಶ್ರಮ ಯಾವುದೇ ಕಲಾವಿದ, ಕವಿ, ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗಿಂತ ಕಡೆಮೆಯೇನಲ್ಲ. ಇವರುಗಳು ಯಾರೂ ಜನಪ್ರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲ. ಇವರ ಹೆಸರು ಕೂಡಾ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಜ್ನಾಪಕಕ್ಕೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇವರುಗಳು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಗಳು ಅತ್ಯದ್ಭುತ. ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ತರಲು ಹೊರಟಿರುವುದು ಇಂತಹದೇ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಯುವ ಪಡೆ.  ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಯಶಸ್ಸು ಸಿಗಲಿ. (ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಾಳೆಗೆ)

ಪ್ರಚಾರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾವೇಕೆ ಹಿಂದೆ? (ಭಾಗ-೩)

ಕಳೆದ ಸಂಚಿಕೆಯಿಂದ:

ತಮಿಳಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಶ್ರೀಲಂಕಾ, ಸಿಂಗಪೂರ್, ಮಲೇಶಿಯಾ, ಕೊಲಾಲಾಂಪುರ್ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಧಿಕೃತ ಸ್ಥಾನಮಾನ ದೊರಕಿದೆ. ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ತಮಿಳನ್ನು ಒಂದು ಅಧಿಕೃತ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ತಮಿಳರು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಇನ್ನೂ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಆಡಳಿತ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಪರದಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ರಜನಿಕಾಂತ್ ಅವರ ಜನ್ಮದಿನವನ್ನು (೧೨ ಡೆಸೆಂಬರ್)  ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ಟೈಲ್ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ.  ನೋಡಿ ಅವರು ಎಷ್ಟು ಮುಂದೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಎಷ್ಟು ಹಿಂದೆ ಉಳಿದಿದ್ದೇವೆ ಯೋಚಿಸಿ.

ಇದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಲ್ಲಾ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರದ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತೇವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಾರ್ವಜನಿಕರದೂ (ಕನ್ನಡಿಗರ) ತಪ್ಪೂ ಬಹಳಷ್ಟಿದೆ. ನಾವು ಎಷ್ಟು ಜನ ಮನೆಗೆ/ಕಛೇರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಪತ್ರಿಕೆ ತರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಎಷ್ಟು ಜನ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಎರಡು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟು ಜನರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕವಿ/ಸಾಹಿತಿಗಳ ಕನಿಷ್ಟ ೨ ಪುಸ್ತಕಗಳಿವೆ. ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಓದಲು, ಬರೆಯಲು ಬರೆಯುತ್ತದೆ? ಎಷ್ಟು ಜನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಒದಲು ಬರೆಯಲು ಕಲಿಸುತಿದ್ದಾರೆ? ಮೊನ್ನೆ ಉಗಾದಿ ಹಬ್ಬದ ವಿಶೇಷ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕಾಗಿ ಸುಧಾ, ತರಂಗ, ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಿಕಗಳು ಒಂದು ವಿಶೇಷಾಂಕವೊಂದನ್ನು ಹೊರ ಹೊರತಂದಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನ ಅದನ್ನು ತಂದು ಓದಿದ್ದಾರೆ? ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಾರು ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡುವ ನಾವು ೧೦೦/೧೫೦ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡುತ್ತೇವೆ  ನಾವು ಏನನ್ನೂ ಮಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕನ್ನಡ ಕನ್ನಡ ಅಂತ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೆ ಕನ್ನಡ ಉಳಿಯುತ್ತದೆಯೇ? ಮೊದಲು ನಾವು ಸರಿಯಾದರೆ ಸಮಸ್ತವೂ ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನ ಕೇವಲ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಇರವ ಬದಲು ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡ ಉಳಿದೀತು ಬೆಳೆದೀತು.

ಈಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಚಾರವಿಲ್ಲದೆ ಯಾವ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನಾದರೂ ಸರ್ಕಾರ, ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ, ರಾಜ್ಯವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬ್ರಾಂಡ್ ಆಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರೆ ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡ, ಕರ್ನಾಟಕ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಉಳಿದೀತು. (ಮುಗಿಯಿತು) (ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ.)

ಪ್ರಚಾರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾವೇಕೆ ಹಿಂದೆ? (ಭಾಗ-೨)

ಕಳೆದ ಸಂಚಿಕೆಯಿಂದ:

ಕೇವಲ ಸರ್ಕಾರ ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೂ ಸಹ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನಮ್ಮವರು ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರರಂಗವನ್ನು ನೋಡಿ ಕಲಿಯುವುದು ಬಹಳಷ್ಟಿದೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಚಾರವಿಲ್ಲದೆ ಸೋತು ಸೊರಗಿರುವುದುಂಟು. ಉದಾ: ಮಾತಾಡ್ ಮಾತಾಡ್ ಮಲ್ಲಿಗೆ, ಮತ್ತೆ ಮುಂಗಾರು  ಮುಂತಾದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಇಡೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು.  ಅದರ ಕಥೆ, ಚಿತ್ರ ಕಥೆಯು ಇಡೀ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೊಂದುವಂತಿತ್ತು.  ಡಾ.ರಾಜ್, ವಿಷ್ಣು, ನರಸಿಂಹರಾಜು, ಬಾಲಕೃಷ್ಣ, ಕಲ್ಪನ, ಜಯಂತಿ, ಭಾರತಿ, ವಜ್ರಮುನಿ ಮುಂತಾದ  ಕಲಾವಿದರನ್ನು ನಾವು ಕೇವಲ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡೆವು. ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡ ಮಟ್ಟದ ಗೌರವ, ಮರ್ಯಾದೆ ಭಾರತದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಿಗಬೇಕಿತ್ತೆಂಬುದು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಒಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು  ಪ್ರಚಾರದಿಂದ ಗೆಲ್ಲಿಸಬಹುದೆಂದು ಮೈಲಾರಿ, ಸಾರಥಿ ಮುಂತಾದ ಚಿತ್ರಗಳು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಶಿವಣ್ಣ, ದರ್ಶನ್ ಅವರು ಇಡೀ ಕರ್ನಾಟಕದಾದ್ಯಾಂತ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಿ ಗೆಲುವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟರು. (ಯಾವ ಚಿತ್ರವೂ ಕೇವಲ ಪ್ರಚಾರ ಮಾತ್ರ ದಿಂದಲೆ ಗೆಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿರಬೇಕು) ಹೀಗೆ ಆಗಾಗ ಒಂದೆರೆಡು ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗುತ್ತಿವೆ ಅಷ್ಟೇ. ನಾವು ಅದನ್ನು ಸಹ ಕೇವಲ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣುವುದು ಯಾವಾಗ?

ತಮಿಳು/ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷಾ ಟಿ.ವಿ.ವಾಹಿನಿಗಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿವೆ. ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇಡೀ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಾತನಾಡುವುದು ಯಾವಾಗ? ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ನಮಗೇಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ? ತೆಲುಗು/ತಮಿಳು/ಹಿಂದಿ ಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳು ಅವರ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಪಕ್ಕದ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳು ೨೦೦೦/೩೦೦೦ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯ/ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಯಾದರೆ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರವನ್ನು ೧೦೦/೧೫೦ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲು ಒದ್ದಾಡುತ್ತೇವೆ. ನಾವು ನಮ್ಮ ನೆರೆಹೊರೆಯ ಚಿತ್ರರಂಗದವರಿಂದ ಕಲಿಯುವುದು ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ.  ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಾರದ ಕೊರತೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಐ,ಪಿ.ಎಲ್. ಸಿ.ಸಿ.ಎಲ್,  ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪಂದ್ಯಗಳು, ಹಾಕಿ ಪಂದ್ಯಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅದನ್ನು ಖಾಸಿಗಿ ಟಿ.ವಿ. ವಾಹಿನಿಗಳು ಇಡೀ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಮಯ, ಸಂದರ್ಭವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಾವು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು, ನಾಟಕ, ರಂಗಭೂಮಿ, ಜನಪದ, ಯಕ್ಷಗಾನ ಮುಂತಾದ ಕಲೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿ, ಅದನ್ನು ಇಡೀ ವಿಶ್ವವೇ ಗಮನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಬಹುದು. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪ್ರವಾಸಿ ತಾಣಗಳಿವೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ರಾಯಭಾರಿಯನ್ನು ನೇಮಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಾವು ಅದನ್ನು ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡಬಹುದು. ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು. ಮೊದಲು ನಾವು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕಷ್ಟೇ.

ಇನ್ನು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನಪ್ರಿಯ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಾದ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಭ, ಪ್ರಜಾವಾಣಿ, ಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ನಾಟಕ, ಉದಯವಾಣಿ, ವಿಜಯ ವಾಣಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಕೇವಲ ೫-೬ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಣೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ೧೦ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಣೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಉದಯವಾಣಿ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಹೊರಗಡೆ ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಣೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ತೆಲುಗು/ತಮಿಳು/ಮಲೆಯಾಳಂ/ಹಿಂದಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ೨೦ಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಾನಗರಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಕಟಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲು ನಾವು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ, ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇವಲ ಬಾಯಿಮಾತಿನ ಅಭಿಮಾನ ಬಿಟ್ಟು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಭಿಮಾನ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾದಿಸಬಹುದು. ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.  ಇದನ್ನು ಪ್ರಚಾರದ ಮೂಲಕ ಸಾಧಿಸಬೇಕು.  (ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಾಳೆಗೆ)

ಪ್ರಚಾರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾವೇಕೆ ಹಿಂದೆ? (ಭಾಗ-೧)

ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹಾಗೂ ಜಾಗತಿಕ ಮನ್ನಣೆ" ಎಂಬ ಲೇಖನ (ವಿ.ಕ ೧೮/೩/೧೨) ಬರೆದ ಶ್ರೀ ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಬಿಳಿಮಲೆ ಅವರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಶ್ರೀಯುತರು ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹಾಗೂ ಜಾಗತಿಕ ಮನ್ನಣೆ ಕೊಡಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದೀದ್ದೇವೆಂದು ಮತ್ತು ಇತರ ರಾಜ್ಯಗಳವರು ಎಷ್ಟು ಮುಂದುವರೆದಿರುವರೆಂದು ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನೂ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮಗೆ ಜ್ನಾನಪೀಠ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಕವಿ/ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಕಡೆ ಪ್ರಚಾರವೇ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಅವರುಗಳನ್ನು ಆನೆ ಮೇಲೆ ಕೂಡಿಸಿ ರಾಜ ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಿ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಮುಂದೆ ಸನ್ಮಾನ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು, ಈ ತರಹದ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ದೇಶದ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಯ ಜನಪ್ರಿಯ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಟಿ.ವಿ.ವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಚಾರಮಾಡಿದ್ದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕವಿ/ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ರಾಜಮರ್ಯಾದೆ ಇದೆ ಎಂದು ಸಮಸ್ತ ಭಾರತೀಯರು ಮೂಗಿನ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿಟ್ಟುಕೊಂಡು  ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಪತ್ನಿ ಜೀವಂತವಿರುವವರಿಗೂ ಗೌರವ ಧನವೆಂದು ಸುಮಾರು ೨೫,೦೦೦ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳೂ ಕೊಟ್ಟರೆ, ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಏನೂ ನಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕವಿ/ಸಾಹಿತಿಗಳ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ತರ್ಜುಮೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ನಮಗೆ ಇನ್ನೂ ೪-೫ ಜ್ನಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬರುತ್ತಿತ್ತೇನೋ? (ಅಡಿಗರು,  ತೇಜಸ್ವಿಯವರು, ಡಿ.ವಿ.ಗುಂಡಪ್ಪನವರು, ಪು.ತಿ.ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯವರು ಮತ್ತು ಬೈರಪ್ಪನವರಿಗೆ ಈಗಾಗಲೆ ಒಲಿದು ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತು.)  ನಮಗೆ ಮೂರಾದರೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳುವವರಿದ್ದಾರೆ (ಕುವೆಂಪು ಅವರಿಗೆ, ಮಾಸ್ತಿ ಯವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಬೇಂದ್ರೆ ಯವರಿಗೆ.) ಇದು ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡದೇ ನಾವೇ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ತಪ್ಪು.

ನಮ್ಮ ಕವಿ/ಸಾಹಿತಿಗಳ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಯೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರು, ಮೈಸೂರು, ಮಂಗಳೂರು ಮುಂತಾದ ಕೆಲವು ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿದರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆ ನಮ್ಮ ಕವಿ/ಸಾಹಿತಿಗಳ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಸರಿಯಾಗಿ ದೊರೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ.  ಪುಸ್ತಕಗಳು ಎಲ್ಲಾ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾರುವ ಅಂಗಡಿ, ಕ್ಯಾಸೆಟ್, ಸಿಡಿ. ಮಾರುವ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ, ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬಂಕ್ ಗಳಲ್ಲಿ ದೊರಕುವಂತಾಗಬೇಕು. ಆ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮಾರಾಟದ ಹಕ್ಕನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರು, ಪ್ರಕಾಶಕರು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ಪ್ರಚಾರದೆ ಕೊರತೆ. ನಾವುಗಳು ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಹಿಂದುಳಿದಿದ್ದೇವೆ.

ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ, ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಯನ್ನು ನಮಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಇದರ ಮಹತ್ವವೂ ನಮಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ನಮಗೇನು ಕೊರತೆ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂಬ ಚಿಂತನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಇದನ್ನು ನಮ್ಮ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ರಾಜ್ಯದವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಕಲಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ತಮಿಳು ನಾಡು, ಕೇರಳ, ಪಕ್ಷಿಮ ಬಂಗಾಲ, ಬಿಹಾರ ಮುಂತಾದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಕೇಂದ್ರದ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರಿ ಗೊಬ್ಬರ, ರೈಲ್ವೆ, ವಿದ್ಯುತ್ ಮುಂತಾದ ಸಕಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ತಂದುಕೊಂಡರೆ, ನಾವು ನಮಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಯಿತು ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆದರೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳುವವರು ಯಾರು? ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯದವರಿಗೆ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಅನ್ಯಾಯವಾದಗಲೆಲ್ಲಾ, ಆ ರಾಜ್ಯದ ಲೋಕಸಭಾ ಸದಸ್ಯರೆಲ್ಲರೂ (ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷವಿರಲಿ) ಒಗ್ಗಾಟ್ಟಾಗಿ ಅದರ ವಿರುದ್ದ ಹೋರಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮವರು ಬರೀ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡಿ ಆಗುವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ತಪ್ಪಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸೀಮರು. ಬಿ.ಎಸ್. ಎಡೆಯೂರಪ್ಪನವರು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಒಬ್ಬ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಈ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಆ ಮಹಾನುಭಾವರು ಈ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬರೀ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲೆ ಸಮಯವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು.  (ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಾಳೆಗೆ)

ಹೊರ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು:

ಕನ್ನಡದ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿತವಾಗುವುದು ಬಹಳ ಖುಷಿಯ ಸಂಗತಿ. ಆದರೆ ಆ ಭಾಗ್ಯವು ಇನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾದ ತಿಳುವಳಿಕೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೆರೆಡು ಬೆರೆಳೆಣಿಕೆಯ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಆಗಿರುವುದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಚಿತ್ರರಂಗವೂ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾದ ಯೋಚನೆ ಮತ್ತು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಮ್ಮ ನಟಿ ತಾರಾ ಅವರು ಕರ್ನಾಟಕದ ಚಿತ್ರ ಅಕೆಡೆಮಿಗೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಅಧಿಕಾರವಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ನಮಗೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದ ವಿಷಯ. ತಾರಾ ಅವರು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊರರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುವುದು ಎಂದು ತಿಳಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಮಗೆ ೭೮ ವರ್ಷಗಳು ಬೇಕಾಯಿತು. ಅದು ಕಾರ್ಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಬರಲು ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳು ಬೇಕಾಗಬಹುದೋ?

 ಇಷ್ಟುವರ್ಷ ನಮ್ಮಚಿತ್ರರಂಗದ ಹಿರಿತಲೆಗಳು ಏನು ಮಾಡಿದರು? ಅವರಾರಿಗೂ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ  ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊರ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೆರೆ ಕಾಣಿಸುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲವೇ? ಅಥವಾ ಧೈರ್ಯ ಸಾಲಲಿಲ್ಲವೇ? ತಾವಾಯಿತು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವಾಯಿತು ಅಂತ ಅವರೆಲ್ಲಾ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದುಬಿಟ್ಟರಾ? ತಾರಾ ಅವರು ಚಿತ್ರರಂಗವನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು. ಸಧ್ಯ ಚಿತ್ರರಂಗದವರಿಗೆ  ಈಗಲಾದರೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಆಯಿತಲ್ಲಾ, ಚಿತ್ರರಂಗದವರಿಗೆ ಎಂಥಾ ಗಾಡ ನಿದ್ರೆ? ಕುಂಭಕರ್ಣನೂ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ನಾಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬೇರು ಬಿಟ್ಟಿದೆ ನೋಡಿ. ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಮಂದಿರಗಳ ಕೊರತೆ.  ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೇ, ನಮ್ಮಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳದ್ದೇ ಕಾರುಭಾರು. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಈಗ ತೆಲುಗು/ತಮಿಳು/ಮಲೆಯಾಳಂ/ಹಿಂದಿ/ಬೆಂಗಾಲಿ/ಮರಾಠಿ/ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳ ಜೊತೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಭೋಜಪುರಿ ಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳೂ ತೆರೆಕಾಣಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿವೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವ ರಾಜ್ಯ/ದೇಶದಲ್ಲೂ ಇಷ್ಟು ಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು ತೆರೆಕಾಣುವುದಿಲ್ಲವೆನೋ? ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರರಂಗವು ಈಗಲಾದಾರೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳು ಇನ್ನು ಕೇವಲ ೨೫-೩೦ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕಳೆದುಹೋಗುವಂತಾಗುತ್ತದೆನೋ ಎಂದು ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ.

"ಯಾರಿಗೇಳೋಣಾ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ಮು, ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳ ನೋವಿಗೆ ಇಲ್ಲಾ ಮುಲಾಮು"

ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ನಾವು ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು "ಕೈಟ್ಸ್" ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರದ  ವಿತರಕರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಿ.ಸಿ.ಐ. ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಮೊರೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಸಿ.ಸಿ.ಐ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಕರ್ನಾಟಕ ಚಲನಚಿತ್ರ ಮಂಡಲಿಗೆ "ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುವ ಅಧಿಕಾರ ನಿಮಗಿಲ್ಲ, ಜತೆಗೆ, ಯಾರು ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಎಷ್ಟು ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬಹುದು" ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡುವ ಜೊತೆಗೆ ೧೬.೮೨ ಲಕ್ಷವನ್ನು ದಂಡದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದೆ. (ಸಿ.ಸಿ.ಐ-ಇದು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ಸಂಸ್ಥೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ವ್ಯಾಪಾರ, ವಹಿವಾಟು ನಡೆಸಬಹುದು. ಇದಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿ ಉಂಟು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಯಾರೇ ಮುಂದಾದರೂ ಈ ಸಂಸ್ಥೆ  ಆ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು  ದಾಖಲಿಸಿಕೊಂಡು ತನಿಖೆ ನಡೆಸಿ ದಂಡ ನೀಡುವ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ)

ಇದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರ, ವಾಣಿಜ್ಯ ಮಂಡಲಿ, ಹಂಚಿಕೆದಾರರು, ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಎಲ್ಲರೂ ಕಾರಣರು. ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಇವರಿಗೆ ಮುಂದಿನ ಗುರಿ, ಆಲೋಚನೆ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ತರಹದ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದಾಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಇವರಿವರೇ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕಚ್ಚಾಡಿಕೊಂಡು ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಬ್ಬರ ಜಗಳ ಮೂರನೆಯವನಿಗೆ ಲಾಭವೆನ್ನುವಂತೆ ಪರಭಾಷಾಚಿತ್ರರಂಗದವರು ಇಲ್ಲಿ ಮೆರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಚಿತ್ರಮಂದಿರ ಕೊಡಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ದಂಡ ಕೊಡಿ. ಹೇಗಿದೆ ನೋಡಿ. ಇವರ ನ್ಯಾಯ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ (ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗುವುದೇ ಜಾಸ್ತಿ) ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡುವುದೇ ಕೆಂದ್ರದ ಗುರಿ ಅಂತ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳು ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೂಗು ಒಂದು ಕಡೆ ಇದ್ದರೆ, ಈಗ ಇವರ ತಕರಾರು. ನಮಗೆ ಸಖತ್ ನಿದ್ದೆ. "ಯಾರಿಗೇಳೋಣಾ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ಮು, ಕನ್ನಡದ ನೋವಿಗೆ ಇಲ್ಲಾ ಮುಲಾಮು"

ಹೀಗೊಂದು ಅಕ್ಷರ ನಮನ:

ಡಾ.ರಾಜ್ ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದಷ್ಟು ವೈವಿದ್ಯಮಯವಾದ ಪಾತ್ರಗಳು ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಅವರು ತಮ್ಮ, ಆಣ್ಣ, ತಂದೆ, ತಾತ, ಪ್ರೇಮಿ, ವಿರಹಿ, ಗಂಡ, ಭಕ್ತ, ರಾಕ್ಷಸ, ಭಗವಂತ, ಕಳ್ಳ, ರೌಡಿ, ಪೋಲೀಸ್, ಬಾಂಡ್, ಹುಚ್ಚ, ವಿದ್ಯಾವಂತ, ಅವಿದ್ಯಾವಂತ, ಕೆಲಸಗಾರ, ಉದ್ಯಮಿ, ಮೇಯರ್, ದಾಸರಲ್ಲಿ ಕನಕ ದಾಸರು, ಪುರಂದರ ದಾಸರು, ಸ್ವಾಮಿಗಳಲ್ಲಿ ರಾಘ್ಹವೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಪಾತ್ರಗಳು. ಆಡು ಮುಟ್ಟದ ಸೊಪ್ಪಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಅವರು ಮಾಡದೆ ಪಾತ್ರಗಳೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ನಟಿಸಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮನ್ನಸ್ಸನ್ನು ಸೂರೆಗೊಂಡರು. ಇಂದು ರಾಜ್ ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಅಗಲಿ ೬ ವರ್ಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಹುಟ್ಟು ಆಕಸ್ಮಿಕ, ಸಾವು ಖಚಿತ. ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ರಾಜ್, ವಿಷ್ಣು, ಶಂಕರ್ ನಾಗ್, ಕಲ್ಪನಾ, ಮಂಜುಳಾ, ನರಸಿಂಹರಾಜು, ವಜ್ರಮುನಿ, ಪ್ರಭಾಕರ್, ತೂಗುದೀಪ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್, ಬಾಲಕೃಷ್ಣ, ಅಶ್ವಥ್, ದಿನೇಶ್ ಮುಂತಾದ  ಚಿತ್ರ ಕಲಾವಿದರು ನಮ್ಮನ್ನು ಅಗಲಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಅವರ ನೆನಪು ನಮ್ಮಿಂದ ಮಾಸಿಲ್ಲ. ಇದು ಕಲಾವಿದರು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿದಂತಹ ಮೋಡಿ. ರಾಜ್ ಅವರ ಭಕ್ತ ಕುಂಬಾರ, ಮಯೂರ, ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಸವಾಲ್ ಮುಂತಾದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮರೆಯಲು ಆಗುವುದೇ?  ವಿಷ್ಣು ಅವರ ನಾಗರ ಹಾವು, ಬಂಧನ, ಮುತ್ತಿನ ಹಾರ, ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಶಂಕರ್ ನಾಗ್ ಅವರ ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅವರು ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿದ್ದ ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್, ಮಿಂಚಿನ ಓಟ, ಟಿ.ವಿ.ಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ "ಮಾಲ್ಗುಡಿ  ಡೇಸ್" ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಮರೆತರೆ ಹೇಗೆ? ಇನ್ನು ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಕಣಗಾಲ್ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಚಿತ್ರಗಳಾದ ಬೆಳ್ಳಿ ಮೋಡ, ಶರ ಪಂಜರ, ಗೆಜ್ಜೆ ಪೂಜೆ, ರಂಗನಾಯಕಿ ಯಾವುದನ್ನು ಮರೆಯುವುದು. ಹೀಗೆ ಮೇಲ್ಕಂಡ ನಟರ/ನಿರ್ದೇಶಕರ ಚಿತ್ರಗಳು/ಹಾಡುಗಳು ಟಿ.ವಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ನೋಡುತ್ತಿರುವವರ ಕಣ್ಣು ಅವರಿಗೆ ಅರಿವು ಬಾರದಂತೆ ಒದ್ದೆಯಾಗುತ್ತದೆ. "ಹುಟ್ಟೋದ್ಯಾಕೆ, ಸಾಯೋದ್ಯಾಕೆ, ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಿ ಹೋಗೋಕೆ," ಅಂತ ಈ ಮೇಲ್ಕಂಡ ಸಾಧಕರು ನಮಗೆ ತೋರಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸರದಿ. ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಿ ಹೋಗೋಕೆ.

ಟಿ.ವಿಯಲ್ಲಿ ಇವರು ನಟಿಸಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಕುಳಿತಾಗ, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳೋಣವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಗಂಟಲಿನಿಂದ ಸ್ವರ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ, ಗಂಟಲು ಕಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪೋಗೋ, ಕಾರ್ಟೂನ್ ಹಾಕಿಲ್ಲವೆಂಬ ಕೋಪ, ಕಾಲೇಜ್ ಓದುವ ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೆಚ್.ಬಿ.ಒ. ಸ್ಟಾರ್ ಮೂವೀಸ್ ನೋಡಕ್ಕೆ ಬಿಡದೆ ಇನ್ನೇನೋ ಹಾಕಿದ್ದರೆ ಎಂಬ ಅಸಮಧಾನ. ಹಳೆ ನೀರು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೊಸ ನೀರು ಬರುವುದು ಜಗದ ನಿಯಮ. ಈಗಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನಿಜವಾದ ಅಭಿನಯವೆಂದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಹಾಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇವರ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುವ ನಮ್ಮ ಆಸೆ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಸಂಗೀತಗಾರರಾದ  ಗಂಗೂಬಾಯಿ ಹಾನಗಲ್, ಭೀಮಸೇನ ಜೋಷಿ, ಭಾವಗೀತೆಯ ಸರದಾರ ಅಶ್ವಥ್, ಸಾಹಿತಿಗಳಾದ ಕುವೆಂಪು, ಮಾಸ್ತಿ, ಕಾರಂತರು ಮುಂತಾದವರು ಜ್ನಾಪಕಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಹೀಗೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಚಿತ್ರ ಸಾಹಿತಿಗಳಾದ ಉದಯಶಂಕರ್, ಆರ್.ಎನ್.ಜಯಗೋಪಾಲ್, ಕಣಗಾಲ್ ಪ್ರಭಾಕರ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಮುಂತಾದವರು ರಚಿಸಿದ ಹಾಡು ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನೋ ಆನಂದ. ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕರಾದ ನಾಗೇಂದ್ರ, ಉಪೇಂದ್ರ ಕುಮಾರ್, ಜಿ.ಕೆ.ವೆಂಕಟೇಶ್, ಎಂ.ರಂಗರಾವ್ ಇವರನ್ನು ಮರೆತರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೆ ಮರೆತಂತೆ. ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಿ ತಜ್ನ್ಯ ಡಾ.ಸರ್.ಎಂ.ವಿಶೇಶ್ವರಯ್ಯನವರನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳುವುದು ಸಾಧಕರಿಗೆ ಸಾವಿಲ್ಲ, ಅವರು ಚಿರಂಜೀವಿ ಅಂತ. ಅವರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ. ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಯುವಜನರು ಈ ಮೆಲ್ಕಂಡ ಸಾಧಕರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಮುಂದುವರೆದರೆ ಅವರ ಕಲಾ ಜೀವನ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವುದು. . ನಮ್ಮನ್ನು ಅಗಲಿದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದು ಶ್ರದ್ದಾಂಜಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿಬಿಡಿ. ಇದು ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಮಾಡುವ ಕರ್ತವ್ಯ ಕೂಡ ಹೌದು.
 

ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಚಿತ್ರಗಳು ಬೇಕೆ? (ಭಾಗ-೩)

ಕಳೆದ ಸಂಚಿಕೆಯಿಂದ

ಮುಂದೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಹುದೆ?

೧. ಎಲ್ಲಾ ಪರಭಾಷಾಚಿತ್ರಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಬೇಕು. ಅಥವಾ (ಮೂಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ೫ ಚಿತ್ರಮಂದಿರ ಮತ್ತು ಇನ್ನು ೧೫ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ ಆದ ಚಿತ್ರಗಳು.
೨.ಡಬ್ ಆದ ಚಿತ್ರಗಳು ಕೇವಲ ೧೫ ತಿಂದ ೨೦ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಬೇಕು. (ಮೂಲ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಡಬ್ ಅದವು ಸೇರಿ)
೩.ಡಬ್ ಆದಂತಹ ಚಿತ್ರಗಳು.ಶೇಕಡ ೨೦% ಮೀರಿರಬಾರದು. (ಎಲ್ಲಾ ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳು ಡಬ್ ಆಗಿ ಬಂದರೆ ಇಲ್ಲಿನವರಿಗೆ ಕೆಲಸವಿರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಸಂಸೃತಿ, ಭಾಷೆ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯೂ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಎಂಬ ಭಾವನೆ)
೫.ಇದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಕಾಯಿದೆ ಆಗಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮುಂದೆ ತೊಂದರೆ ಅನುಭವಿಸಬೇಕಾಗಬಹುದು.

ಮೊದಲು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಲಂಕುಷಿತವಾಗಿ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯಬೇಕು. ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಾಪಕರು/ನಿರ್ದೇಶಕರು/ನಟ,ನಟಿಯರು/ಹಂಚಿಕೆದಾರರು/ಸಿನಿಮಾ ಕಾರ್ಮಿಕರು/ಬುದ್ದಿ ಜೀವಿಗಳು/ನಾಡಿನ ಗುರುಹಿರಿಯರು/ಕವಿಗಳು/ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಭಾಗವಹಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನು ವಾರ್ತಾಪತ್ರಿಕೆ ಮತ್ತು ಟಿ.ವಿ.ವಾಹಿನಿಗಳು ನೇತೃತ್ವವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇದೆಲ್ಲಾ ಆದನಂತರ ಮತದಾನದ ಮೂಲಕೆ ಜನರ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕು. ಇದಕ್ಕೆ ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ಎಸ್.ಎಮ್.ಎಸ್ ಮುಖಾಂತರ ಮತದಾನದ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಒಂದು ಮೊಬೈಲ್ ಗೆ ಒಂದು ಮತ, ಹಾಗೆ ಒಂದೇ ವಿಳಾಸಹೊಂದಿದ್ದು ಮೂರು/ನಾಲ್ಕು ಮೊಬೈಲ್ ಹೊಂದಿದ್ದರೊ ಒಂದೇ ಮತ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು. ನಾವು ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಉಳಿವು, ಅಳಿವು, ಸಂಸೃತಿ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಅಳೆದು ತೂಗಿ ನಮ್ಮ ತಿರ್ಮಾನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ನಮ್ಮ ತಿರ್ಮಾನದಿಂದ ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಾರದು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಚಿತ್ರಗಳು ಮಾತ್ರ ಯಶಸ್ಸುಗಳಿಸಿ ಮೂಲ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರುವುದೇ ನಿಂತುಹೋದರೆ? ಇದನ್ನೂ ಯೋಚಿಸಬೇಕು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದುಡ್ಡಿನ ಮೇಲೆ ನಿಗ ಇರುತ್ತದೆ. ಕಷ್ಟ ಪಡಲು ಯಾರೂ ತಯಾರಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಲ ಕೋಟೆ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದುಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ಮುಚ್ಚಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಗಂಟೆ ಕಟ್ಟುವವರು ಯಾರು? ಎಂಬುದು ಈಗ ಉದ್ಭವಿಸಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಪರಭಾಷೆಯಿಂದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮೂಲ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಎನೂ ತೊಂದರೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಅಭಿಪ್ರಾಯವೂ ಸಹ ಇದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ೧೬%, ತೆಲುಗು ೩೮%  ಮತ್ತು ತಮಿಳು ೩೬%. ಎಂದು ಒಂದು ವರದಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಅದು ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಮೂಲ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಖಂಡಿತಾ ತೊಂದರೆ ಉದ್ಭವಿಸದು. ಮೂಲ ಕನ್ನಡಿಗರು ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದು ಕಮ್ಮಿ. ಪರಭಾಷೆಯಿಂದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ನೋಡುವವರು ಜಾಸ್ತಿ ಪರಭಾಷಿಕರೆ. ಹಾಗಾದಲ್ಲಿ ಇದು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಎಂದು ಒಂದು ವಾದ.  ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು ಈಗಲೂ ಪರಭಾಷಾಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಪೈಪೋಟಿಯನ್ನು ಸದಾ ಎದುರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಆದರೂ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು ಗೆಲ್ಲುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಜಾಕಿ, ಮಿಲನ, ಆಪ್ತರಕ್ಷಕ, ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರ, ಯಜಮಾನ, ಸುಪರ್, ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ, ದುನಿಯಾ,  ಓಂ,  ಜೋಗಿ,  ಸಾರಥಿ ಮುಂತಾದ ಚಿತ್ರಗಳು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಹಣ ಬಾಚಿಲ್ಲವೇ.  ಹೀಗಿರಬೇಕಾದರೆ ಡಬ್ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಯಾಕೆ ಭಯ ಪಡಬೇಕು? ಹೀಗೆ ಅನೇಕ  ವಾದಗಳಿವೆ, ಅವರವರ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಹಾಗೆ. ಎಲ್ಲಾ ವಾದಗಳೂ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಭಾಷಣದ ಹಾಗೆ ಕೇಳಲು ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದರ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪ ತಿಳಿಯುವುದು. ನಮ್ಮ ತಿರ್ಮಾನ ಏನೇ ಆದರೂ ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರರಂಗದವರಿಗೆ ಒಳಿತು. ಈಗ ಸದ್ಯದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ಕೂಡ ಚಾಲಕನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವವರು ಅವರೇ. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಇದರಿಂದ ಅನುಕೂಲವಾಗುವುದೋ, ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು ಕಾಲವೇ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ.  (ಮುಗಿಯಿತು) (ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ)

ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಚಿತ್ರಗಳು ಬೇಕೆ? (ಭಾಗ-೨)

ಕಳೆದ ಸಂಚಿಕೆಯಿಂದ

ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯಿಂದ ಡಬ್ ಆದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗದೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕೆಂಬುದು ಕೆಲವರು ತೆರೆಮರೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾದುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರರಂಗದ ಮಂದಿಯ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವಿದೆ ಮತ್ತು ಬಹುಮಂದಿಯಿಂದ ವಿರೋಧವಿದೆ. ಆದರೊ ಪ್ರಯತ್ನ ತೆರೆಮರೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ. ೨೦೦ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕ ಡಬ್ ಆಗಿ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಸಿದ್ದವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಾ ಇದೆ. ವಿರೋಧ ಇರುವ ಮಂದಿಯ ವಾದವೇನೆಂದರೆ ಪರಭಾಷಾಚಿತ್ರಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ ಆಗಿ ಬಂದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ನಟ/ನಟಿ/ನಿರ್ದೇಶಕ/ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮತ್ತಿತರಿಗೆ ಕೆಲಸವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲ ರಸ್ತೆಗೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಡಬ್ ಆದ ಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ನಿಜವಾದ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಹೊಡೆತ ಬೀಳುತ್ತದೆ.  ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳ ಸಮಸ್ಯೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬ ಭಯ. ಇನ್ನುಮುಂದೆ  ರಿಮೇಕ್ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ಕೊರಗು. ಹಾಗಾಗಿ ಬೇರೆಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಡಬ್ ಮಾಡಲು ನಾವು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು.  ಇನ್ನು ಪರವಾಗಿರುವವರ ವಾದವೇನೆಂದರೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು ಈಗ ಸರಿಯಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಕಿದ ಬಂಡವಾಳ ನಮಗೆ ವಾಪಸ್ಸು ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾಯಕ ನಟರ ಸಂಭಾವನೆ ಕೋಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಚಿತ್ರವು ಸೋತರೆ ನಾಯಕನಟರು ಅವರ ಪಾಡಿಗೆ ಅವರು ಇದ್ದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಸಂಭಾವನೆಯನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಎಷ್ಟಂತ ನಮ್ಮ ಹಣವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ ಮಾಡುವುದರಂದ ಪರಭಾಷಿಕರು ಆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನೋಡುವುದರ ಮುಖಾಂತರ ಅವರು ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯಬಹುದು. ಇದರಿಂದ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಒಳಿತಲ್ಲವೇ ಎನ್ನುವುದು. ಹಾಗಂತ ಇವರಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಮೇಲೆ ಎನೂ ವಿಶೇಷವಾದ ಅಭಿಮಾನವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಇವರು ಪಕ್ಕಾ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು. ಇದರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಚಾರವೇನೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪರಭಾಷಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ನಿರ್ಮಾಪಕರೆ. ಇವರುಗಳಿಗೆ  ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳು ಡಬ್ ಆದರೆ ಓಳಿತು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕರ್ಚುವೆಚ್ಚವಿಲ್ಲದೆ  ಜಾಸ್ತಿ ಹಣ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ದುರಾಲೋಚನೆ.

ಈಗ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ದಬ್ಬಿಂಗ್ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ದಬ್ಬಿಂಗ್ ಮಾಡಲೇಬಾರದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಾನೂನೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಯಾರದರೂ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ ಮಾಡಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಕಾನೂನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈಗ ಹಾಗೇನಾದರೂ ಆದರೆ ಆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳ ಮುಂದೆ ಗಲಾಟೆ/ಧರಿಣಿ ಮಾಡುವುದು ಮಾತ್ರ. ಈಗಿರುವ ಏಕೈಕ ಪರಿಹಾರ. "ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ ಮಾಡಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಹೊರಟು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ, ಅದನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ ಎನು ಮಾಡುವುದು? ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ತೀರ್ಪು ಅವರ ಪರವಾಗಿ ಬಂದರೆ ಎನು ಮಾಡುತ್ತೀರಾ?" ಎಂದು ಚಿತ್ರರಂಗದವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ.   ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವೇನು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರ ಬಳಿಯೂ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ದಿಡೀರನೆ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದೆ ಹೇಗೆ? ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಎನೇನೋ ತೀರ್ಮಾನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಮುಂದೆ ನಮಗೇ ತಾನೆ ನಷ್ಟವಾಗುವುದು.  (ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಾಳೆಗೆ)

ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಚಿತ್ರಗಳು ಬೇಕೆ? (ಭಾಗ-೧)

ಹಿಂದೆ:

ಇದು ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಸುಮಾರು ೧೯೬೦ರ ದಶಕದಿಂದ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗವನ್ನು ಆಗಾಗ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಅಥಿರಥ ಮಹಾರಥರು ಮತ್ತು ನಾಡಿನ ಗಣ್ಯರೂ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ದಬ್ಬಿಂಗ್ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಒಮ್ಮತದ ನಿರ್ದಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಚಳುವಳಿಗಳೂ ಆದ ನೆನಪು ಈಗಿನೆ ಹಿರಿಯರಿಗೆ  ಇದೆ. ಆಗ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಡಾ.ರಾಜ್, ಅ.,ನ.ಕೃ. ಮ.ರಾಮಮೂರ್ತಿ, ವಾಟಾಳ್ ನಾಗರಾಜ್, ಮ.ರಾಮಮೂರ್ತಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಗಣ್ಯರು ಚಳುವಳಿ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಆಗಿನ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮದ್ರಾಸನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿತ್ತು. ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ನೆಲೆಗೊಂಡಿತು. ಆಗ ಚಿತ್ರರಂಗದ ನಟ/ನಟಿ, ತಾಂತ್ರಿಕ ವರ್ಗ ಎಲ್ಲವೂ ಮದರಾಸಿನಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು ಬೆರೆಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ತಯಾರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದರ ಮಧ್ಯೆ ತೆಲುಗು/ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿಯೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದರ ಹಾವಳಿ ಕ್ರಮೇಣ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತಾ ಬಂತು. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೊ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಒಲವು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಎಚ್ಚೆಂತುಗೋಂಡು ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರೆ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಉಳಿಗಾಲವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಚಳುವಳಿಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡು ಅದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತಡೆ ಹಿಡಿಯಿತು. ಇದು ಆಗಿನಿಂದಲೂ ಇಲ್ಲಿವರೆಗೆ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ. 

ಈಗ:

ಆದರೂ ಕದ್ದುಮುಚ್ಚಿ ಒಂದೆರೆಡು ಡಬ್ ಆದ ಚಿತ್ರಗಳು ತೆರೆ ಕಂಡಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಆದರೂ ಇದರ ಹಾವಳಿ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲ,   ಈಗ ನಮಗೆ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಅಂತ ಯಾರೂ ಹಠ ಹಿಡಿದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಉಪವಾಸ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಈ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಬೇಕೇಬೇಕು ಅಂತಾಗಲೀ ಬೇಡವೇಬೇಡ ಎಂಬುದಾಗಲೀ ಎಂಬ ವಿಷಯದಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿಲ್ಲ. ಈ ಲೇಖನದ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ ಯಾರ ಪರ ಅಥವಾ ವಿರೊಧವಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಕೇವಲ ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕರ ಜೊತೆ  ಒಂದು ಅರೋಗ್ಯಪೂರ್ಣ ಚರ್ಚೆ ಆಗಲಿ ಎಂಬ ಸದುದ್ದೇಶದಿಂದ ಮಾತ್ರ. ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ. (ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಾಳೆಗೆ)

ಗ್ರಾಹಕ ಸೇವೆ: ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅಗ್ರಸ್ಥಾನವಿರಲಿ: ( ಭಾಗ-೨)

ಕಳೆದ ಸಂಚಿಕೆಯಿಂದ:

ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬಯಕೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಭೌಮ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದು ತಾನೆ? ನಾವು  ಬ್ಲಾಗ್ ಮತ್ತು ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಅದರ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಳಸುವುದನ್ನು ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳಿಸೋಣ.  ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಬ್ಯಾಂಕ್/ಅಂಚೆ ಕಛೇರಿ, ವಿಮಾ ಕಛೇರಿ/ಸರ್ಕಾರಿ/ಅರೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡುವಾಗ ಆದಷ್ಟೂ ಕನ್ನದವನ್ನೇ ಬಳಸೋಣ. ನಾವುಗಳು ಉಪಯೋಗಿಸುವ ದ್ವಿಚಕ್ರ, ನಾಲ್ಕು ಚಕ್ರದ ವಾಹನಗಳ ನೊಂದಣಿ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಸೋಣ. ಎ.ಟಿ.ಎಂ ಗಳಲ್ಲಿ ಹಣವನ್ನು ಪಡೆಯುವಾಗ ಕನ್ನಡದ ಗುಂಡಿಯನ್ನೇ ಒತ್ತಿ. ಬ್ಯಾಂಕ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಹಣವನ್ನು ತುಂಬುವಾಗ/ವಾಪಸ್ಸು ಪಡೆಯುವಾಗ ಚಲನ್/ಚಕ್ ಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಿರಿ. ಉಪಹಾರ ಗೃಹಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿಗಳ ವಿವರ ಇರದಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಬನ್ನಿ.  ಹೊರಬರುವ ಮೊದಲು ತಿಂಡಿಯ ವಿವರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ, ನಾವು ಹೊರಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಬನ್ನಿ.  ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ನೀವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿಗಳ ವಿವರ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಡುವ ಸಂಧರ್ಭ ಬಂದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಕೊಡಿ. ಮನೆಗೆ ಕನ್ನಡದ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ/ವರ್ಷದ ವಿಶೇಷಾಂಕಗಳನ್ನು ತರಿಸಿ. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿ. ಕನ್ನಡದ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಸಮಯವಿದ್ದಾಗ ನೋಡಿ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಬರೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಓದುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿಕೊಡಿ. ಕನ್ನಡದ ಭಾವಗೀತೆ/ಜನಪದ/ಸಿನಿಮಾ ಸಂಗೀತದ ಸಿ.ಡಿ (ಅಡಕತಟ್ಟೆ) ಇರಲಿ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತಿಗಳ ೩/೪ ಪುಸ್ತಕಗಳಾದರೂ ಇರಲಿ. ಇದೆಲ್ಲವೂ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಇದರಲ್ಲಿ ಹೊಸದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂಥ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಏನೋ ಸಂಕೋಚ. ಯಾರಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ  ಅಂತ. ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವವರು ಅಂದುಕೊಳ್ಳಲಿ ಬಿಡಿ. ಅದರಿಂದ ನಮಗೇನು ನಷ್ಟ?

ಮೊದಲು ಅವರು ಮಾಡಲಿ, ಇವರು ಮಾಡಲಿ ಎಂದು ಸಬೂಬು ಹೇಳುವುದು ಬಿಟ್ಟು, ನಾವೇ (ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಇರುವ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಸ್ನೇಹಿತರು) ಕನ್ನಡವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಬಳಸಲು ಶುರು ಮಾಡೋಣ. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಕನ್ನಡ ಉದ್ದಾರ ಆಗುತ್ತದೇಯೇ ಎಂದು ಕೆಲವು ಸಿನಿಕರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ವಿನಮ್ರ  ಮನವಿ, ನಾವ್ಯಾರೂ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉದ್ದಾರ ಮಾಡುವುದು ಬೇಡ. ಈಗಾಗಲೇ ನಮ್ಮ ಕವಿವರ್ಯರು, ಸಾಹಿತಿಗಳು, ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ೮ ಜ್ನಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜ್ಯ/ರಾಷ್ಟ/ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕನ್ನಡ/ಕರ್ನಾಟಕ ವನ್ನು ಪ್ರಚಾರಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು. ನಾವು, ನೀವು, ಅವರು, ಇವರು  ಎಲ್ಲಾರೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಳಸಿ ಅದನ್ನು  ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟರೆ, ಅದೇ ನಾವು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಉಪಕಾರ. ತಮಿಳರು/ತೆಲುಗರು/ಗುಜರಾತಿಗಳು/ಬೆಂಗಾಲಿಗಳು ದಶಕಗಳ ಕಾಲದಿಂದ ಇದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು. ನಾವುಗಳು ಅದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ. ಮನೆ ಒಳಗೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಳಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅದನ್ನು ಹೊರಗಡೆ ಬಳಸಿದರೆ ಸಾಕು. ಈ ಕೆಲಸ ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಚಿಕ್ಕ ಕೆಲಸವಾಗಿ ಕಂಡರೂ ಅದು ಮಾಡುವ ಪರಿಣಾಮ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದು. ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸವೂ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಮೊದಲುಗೊಂಡು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಸಂಗ್ರಾಮವೂ ಮೊದಲ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಮೊದಲುಗೊಂಡು ಬೃಹುದಾಕಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದು ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ನಮಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು. ಇದು ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವಂತಹ ಸಂಗತಿಯೇ ಆಗಿದೆ. ನಾವು ಇನ್ನೇನೂ ಮಾಡುವುದು ಬೇಡ. ಕನ್ನಡ ಅದರ ಪಾಡಿಗೆ ಅದು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. (ಮುಗಿಯಿತು)             (ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ.)

ಗ್ರಾಹಕ ಸೇವೆ: ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅಗ್ರಸ್ಥಾನವಿರಲಿ: ( ಭಾಗ-೧)

"ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾವು ಸೇವೆಯನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಉತ್ಪಾದಕ ನಮ್ಮ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಾನೆ" ಎಂಬ ಲೇಖನವನ್ನು  ಬರೆದ ಶ್ರೀ.ಕಲ್ಯಾಣರಾಮನ್ ಚಂದ್ರಶೇಖರನ್ ಅವರಿಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು. (ವಿ.ಕ.೧೭/೩/೧೨) ಶ್ರೀಯುತರು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರೆದು ಗ್ರಾಹಕರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕಾನೂನುಗಳು ಹೇಗೆ ಗ್ರಾಹಕರ ಸಹಕಾರಿ ಎಂಬುದನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಉತ್ಪಾದಕ ತಾನು ತಯಾರಿಸಿದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಯಾವ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿತರಿಸುವಾಗ/ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಆ ರಾಜ್ಯದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅವನ ಕರ್ತವ್ಯ. ಆಂದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ, ಆಂಧ್ರ ದಲ್ಲಿ ತೆಲುಗು ಇತ್ಯಾದಿ. ಇದು ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರು ಬಳಸುವ ಎಲ್ಲಾ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಗ್ರಾಹಕನೇ ದೇವರು, ಸಾರ್ವಭೌಮ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಗ್ರಾಹಕರು ಅರಿತಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರ ಕಾನೂನನ್ನು ರಚಿಸಬಹುದು. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಿಗೆ ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಟಿ.ವಿ ಮತ್ತು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮುಖಾಂತರ ಕೊಡಬಹುದು. ಆದರೆ  ಹೆಚ್ಚಿನ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರು  ರಾಜಕೀಯ, ಕ್ರೀಡೆ, ಸಿನಿಮಾ ಇತ್ಯಾದಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೆಯೇ ಹೊರತು ಅವರಿಗೆ ಬೇರೆ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ಅಸಡ್ಡೆ. ಓದಿದ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಜನರೂ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಅವಿದ್ಯಾವಂತರ ಪಾಡೇನು.

ಜನರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದಾಗ, ಅದರಲ್ಲಿ  ಯಾವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆ ಪದಾರ್ಥವನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದಾತನನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲರೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಕೊಡಿ ಎಂದು ಆಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಈ ಅನುಭವವಾದಾಗ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಅವರು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಆ ಉತ್ಪಾದಕನಿಗೆ ಮಿಂಚಂಚೆ ಕಳುಹಿಸೋಣ. ಆಗ ಅವನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಕೊಡಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ನಮಗೆ ಎರಡು ಪ್ರಯೋಜನವಾಗುತ್ತದೆ. ಮೊದಲು ಆ ಪದಾರ್ಥದ ಸರಿಯಾದ ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ಉಪಯೋಗ ಮತ್ತೊಂದು ಕನ್ನಡದ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಯಾವುದೇ ಉತ್ಪಾದಕ ತನ್ನ ಉತ್ಪನ್ನವನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವಾಗ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಬಳಸಲು ತೊಡಗುತ್ತಾನೆ.                          
(ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಾಳೆಗೆ)

ಹೇಳದೆ ಉಳಿದ ಮಾತು:

ನಮ್ಮ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷ ಇಲ್ಲವೆಂಬ ಭಾವನೆ ಬಹಳಷ್ಟು  ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿದೆ.  ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅನ್ಯ ನಾಡಿನ ಬಹಳಷ್ಟು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳಿವೆ. "ಎ.ಐ.ಡಿ.ಎಂ.ಕೆ" ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಹಿಂದೆ ಕೆ.ಜಿ.ಎಫ಼್ ನಲ್ಲಿ ಅವರ ಶಾಸಕರು ಸಹ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಗಾಂಧಿನಗರದಿಂದ ಆ ಪಕ್ಷದ ಶಾಸಕರು ಆಯ್ಕೆ ಯಾಗಿದ್ದೂ ಸಹ ಇದೆ. ಬಂಗಾರಪ್ಪನವರು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ "ಎಸ್.ಪಿ"ಯನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಕಾಣಿಕೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೂ ಇದೆ. ಇನ್ನು ಮಾಯಾವತಿಯವರ "ಬಿ.ಎಸ್.ಪಿ" ಸಹ ಇದೆ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ "ಶಿವಸೇನೆ" ಯನ್ನು ಪ್ರಮೋದ್ ಮುತಾಲಿಕ್ ಅವರು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರು. ಕಾರಣಾಂತರದಿಂದ ಅದನ್ನು "ಶ್ರೀರಾಮಸೇನೆ" ಎಂದು ಬದಲಿಸಿದರು. ಎನ್.ಟಿ.ರಾಮರಾವ್ ಅವರು "ತೆಲುಗು ದೇಶಂ" ಅನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಡಬ್ ಮಾಡಿ "ಕನ್ನಡ ದೇಶಂ" ಎಂದು ಇಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಲು ನೋಡಿದರು. ಅದು ಕೆಲವು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬಿಹಾರದ ಲಾಲು ಪ್ರಸಾದ್ ಅವರು ಆರ್.ಜೆ.ಡಿ ಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತರಲು ಸೂಕ್ತ ಸಮಯ, ಸಂಧರ್ಬಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಶಾಸಕರು ಮಹರಾಷ್ಟ್ರದ ಶರತ್ ಪವಾರ್ ಅವರ "ಎನ್.ಸಿ.ಪಿ"ಯನ್ನು  ರತ್ನಕಂಬಳಿ ಹಾಸಿ ಕರೆತರಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ "ಎಂ.ಇ.ಎಸ್" ಸದಸ್ಯರು ಶಾಸಕರಾಗಿ, ನಗರ ಸಭೆ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ, ಪುರ ಪಿತೃವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಬಗೆಯ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂದಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಆಡಳಿತ  ಜಯಲಲಿತಾ, ಲಾಲು, ಶರತ್ ಪವಾರ್, ಮುಂತಾದವರ ಕೈಗೆ ಬಂದರೆ ಕನ್ನಡಿಗರು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುವಂತಹದ್ದೇನೂ ಇಲ್ಲ.

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳು: ( ಭಾಗ-೪)

ಕಳೆದ ಸಂಚಿಕೆಯಿಂದ:
                
ಸಧ್ಯದ ಪರಿಸ್ತಿತಿಯನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದಾಗ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾಡುವ ನಾಯಕರೇ ಇಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಕೂಲಂಕುಶಿತವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಾಗ ಕಂಡುಬರುವ ಹೆಸರುಗಳು ಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮಿ, ಯಡೆಯೂರಪ್ಪ ಮತ್ತು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಅವರ ಜಾತಿಯ/ವರ್ಗದ ನಾಯಕನೆಂದೇ ಪ್ರಸಿದ್ದರು. ಇವರುಗಳು ಸಹ ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗದ ಜನರನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಂಡು/ತೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಸಂಭವಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇವರಿಗೆ ಅವರದೇ ಆದ ತೊಡಕುಗಳಿವೆ. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬರುವುದು ಕಷ್ಟ. ಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮಿ ಯವರು ೪/೫ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಮಿಕ್ಕೆ ಕಡೆ ಅಷ್ಟಕಷ್ಟೇ. ಇನ್ನು ಯಡೆಯೂರಪ್ಪ ಮತ್ತು ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಅವರ ಕಥೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ. ಇವರೂ ಮೂರೂ ಜನ ಒಂದು ಕಡೆ ಸೇರಿ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಹಂ ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿ/ಪಂಗಡ/ವರ್ಗದ ಜನರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸಿದರೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಶಕೆ ಉದಯವಾಗಬಹುದೇನೋ? ಆದರೆ ಇದು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಇವರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಇದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತದೆಯೇ? ಇವರುಗಳು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರನ್ನು ನಂಬುವ ಸ್ತಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆಯೆ? ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಇವರುಗಳು ಒಬ್ಬರನೊಬ್ಬರು ಅಧಿಕಾರದ ಆಸೆಗೆ ಕೂಡಿಕೊಂಡರೂ ಮತದಾರ ಈ ಮೂವರನ್ನೊ ನಂಬುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಹೀಗೆ ನೂರೆಂಟು ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು.

ಜಾತ್ಯಾತೀಯ ಜನತಾದಳ ಪಕ್ಷವು ರಾಷ್ಟೀಯ ಪಕ್ಷವೋ? ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವೊ? ಎಂಬುದು ಅವರ ಪಕ್ಷದವರಿಗೇ ಗೊಂದಲವಿರುವಂತಿದೆ. ಈಗಲೇ ಒಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವು ಬೇಕೆಂದರೆ (ದಿಡೀರ್ ತಿಂಡಿಯ ಹಾಗೆ) ನಾನಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮಿ. ಇದರ ಜೊತೆ ಸಂಯುಕ್ತ ಜನತಾದಳ, (ಇದು ನಿಜವಾಗಲೂ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದೆಯಾ?) ಶ್ರೀರಾಮುಲು ಅವರ ಬಿ.ಎಸ್.ಆರ್ ಪಕ್ಷವು ಸೇರಬಹುದೇನೋ?                                           (ಮುಗಿಯಿತು) (ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ)

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳು: ( ಭಾಗ-೩)

ಕಳೆದ ಸಂಚಿಕೆಯಿಂದ:

ಕನ್ನಡದ ಸಂಘ, ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ರಾಜ್ಯ ರೈತ ಸಂಘ, ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಗಳು, ಸಿನಿಮಾ ನಟರ ಅಭಿಮಾನಿ ಸಂಘಗಳು ಹೀಗೆ ಮುಂತಾದ ಸಂಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಅವರೆಲ್ಲಾ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದು ಹಂಚಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲು ಅವರೆಲ್ಲಾ ಒಗ್ಗೂಡಿ ಒಂದೇ ನಾಯಕತ್ವದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾದರೆ ಅದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಜರಗುವ ಒಳಜಗಳಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವರು ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಇದರಿಂದ ಆದಷ್ಟೂ ಮೊದಲು ಹೊರಗೆ ಬಂದರೆ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬಹುದು. ಮೊದಲು ಇವರು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೂ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಒಗ್ಗಾಟ್ಟಾಗಿ ಹೋಗಬೇಕು.  ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಜ್ನೆ, ದೂರದೃಷ್ಟಿಯ ಕೊರತೆ ಅವರನ್ನು ಎದ್ದು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಶಾಭಾವನೆ ಇದೆ. ಕಾಲವೇ ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕು. 
                                                                                     
ಡಾ.ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರಿಗೆ "ಗೊಕಾಕ್ ಚಳುವಳಿ" ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಜನಬೆಂಬಲ ಒಂದು ಹೊಸ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಉದಯವಾಗಬಹುದೆಂಬ ಕನಸನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ಕಂಡಿದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿ,ಮತ, ವರ್ಗದವರೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿದ್ಯಾವಂತರು, ಅವಿದ್ಯಾವಂತರು, ಬಡವರು, ಶ್ರೀಮಂತರು ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವರ  ಮೇಲೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಿತ್ತು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸವಿತ್ತು.  ಆದರೆ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರಿಗೆ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ವಹಿಸಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ರಾಜಕೀಯ ಒಂದು ಹೊಸ ದಿಕ್ಕೆಗೆ ಹೊರಳುತ್ತಿತ್ತೇನೋ? ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವವರು ಇಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯರಾಗಲಿಲ್ಲ. ಜನಪ್ರಿಯರಾಗಿರುವವರಿಗೆ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಏನೋ ಒಂದು ತೊಡಕು.
                                                         
ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವು ಇರಬೇಕೆಂಬ ಕನಸು ಕಂಡವರು ಹಲವು ಮಂದಿ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾದವು. ಕೆಲವು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡವು. ಆದರೆ ಈ ಪಕ್ಷಗಳಾವುವೂ ಕನ್ನಡದ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಹುಟ್ತಿಕೊಂಡಂತಾಗಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಯಶಸ್ಸು ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ದೇವರಾಜ ಅರಸು ಅವರು ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿಯವರ ಮೇಲಿನ ಕೋಪದಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಆಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಲ್ಲಿ ವಿಲೀನಗೊಳಿಸಿದರು. ಇವರಿಗೆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ನಿಜವಾಗಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ  ಪ್ರತಿಷ್ಟೆಗೆ ಕಟ್ಟಿದರು. ನಂತರ ಬಂಗಾರಪ್ಪನವರು "ಕರ್ನಾಟಕ ಕ್ರಾಂತಿರಂಗ" ಎಂಬ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರು. ಇವರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ ಯಶಸ್ಸೊ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನಲ್ಲಿ ವಿಲೀನ ಗೊಳಿಸಿದರು. ಇವರೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮೇಲಿನ ಕೋಪದಿಂದ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರೇ ಹೊರತು ಅದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೇ ವಿಶ್ವಾಸವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಮೊದಲು ನಾನು ಏನು ಎಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನವರಿಗೆ ತೋರಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಅಷ್ಟೇ. ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಹೆಗ್ಗಡೆಯವರು "ನವ ನಿರ್ಮಾಣ ವೇದಿಕೆ" ಎಂಬ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದರು. ಇಲ್ಲೂ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರತಿಷ್ಟೆ. ಇವರಿಗೆ ಜನತಾ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ತಾವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಇದೂ ಉದ್ದಾರವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಎ.ಕೆ.ಸುಬ್ಬಯ್ಯನವರು "ಕನ್ನಡ ನಾಡು" ಎಂಬ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಲು ಹೊರಟು ನಗೆಪಾಟಲಾದರು. ವಿಜಯ ಸಂಕೇಶ್ವರರ "ಕನ್ನಡನಾಡು" ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿ ಒಂದು ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಭಾ.ಜ.ಪದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಳ್ಳಾರಿಯ ಬಿ.ಶ್ರೀರಾಮುಲು "ಬಿ.ಎಸ್.ಆರ್.ಪಕ್ಷ"ವೆಂದು ಹೊಸ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದೂ ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಷ್ಟೆಗೆ. ಇವರಿಗೆ ನಾನು ಯಾರು? ಏನು? ಎಂಬುದನ್ನು ಬಿ.ಜೆ.ಪಿ.ಗೆ ತೋರಿಸಬೇಕೆಂಬ ರಣ ಉತ್ಸಾಹ.                                                                  (ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಾಳೆಗೆ)  

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳು: ( ಭಾಗ-೨)

ಕಳೆದ ಸಂಚಿಕೆಯಿಂದ:

ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವು ಯಾಕಿಲ್ಲ? ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೂ ಒಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷ ಬರಬೇಕು. ಅದು ಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿಯಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಅನೇಕ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಯಾವಾಗ? ಒಬ್ಬ ಹೊಸ ನಾಯಕನ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಹೊಸ ನಾಯಕನಿಗೆ ಕನ್ನಡದ  ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಅಭಿಮಾನವಿರಬೇಕು, ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಜಾತಿ/ವರ್ಗದ ಬೆಂಬಲವಿರಬೇಕು, ಹಣ ಬೆಂಬಲವಿರಬೇಕು. ಸತ್ಚಾರಿತ್ರ ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಇವೆಲ್ಲಾ ಇರುವ ಹೊಸ ನಾಯಕನಿಗಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗರು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಯಾಕೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ? ಕನ್ನಡಿಗರು ಯಾಕೆ ಈ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ? ಯಾಕೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ನಾಯಕರುಗಳಿಗೆ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ, ಕರ್ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಇಲ್ಲ. ಇವರದು ಕೇವಲ ಸ್ವಾರ್ಥ. ಇವರಿಗೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ, ಅದರ ರೂಪರೇಖೆಗಳಾಗಲೀ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತರವ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಕನಸಾಗಲೀ, ದೂರದೃಷ್ಟಿಯಾಗಲೀ ಇಲ್ಲ. ಇವರಿಗೆ ಈಗಲೇ ಅಧಿಕಾರ ಸಿಗಬೇಕು. ಅಷ್ಟೇ. ಇವರಿಗೆ ಕೇವಲ ಅಧಿಕಾರ ಮೋಹ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇವರಿಗೆ ಮೊದಲು ನಾನು, ನನ್ನದು ಎಂಬದರ ಚಿಂತೆ. ರಾಜ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಇವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಲೀ ಇಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರುವ ತನಕ ಕನ್ನಡ/ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅಧಿಕಾರ ಸಿಕ್ಕ ಕೂಡಲೇ ಕನ್ನಡ/ಕರ್ನಾಟಕ ಎರಡನ್ನೂ ಮರೆತು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಈ ರಾಜ್ಯದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆಯ ಅನುಮಾನ.

ಇಂದು ಒಂದು ಹೊಸ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತರುವುದು ಸುಲಭವಾದ ಮಾತೇನೂ ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಜಾತಿ ರಾಜಕಾರಣವೇ ಹೆಚ್ಚು. ಯಾರಿಗೆ ಜಾತಿಯ ಬಲವಿದೆಯೋ ಅವರೇ ಗೆಲ್ಲುವುದು. ಇಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರದ ಸ್ಥಾನ ಹಣ. ಮೂರನೆಯದು ಮಠಾಧೀಶರದು. ಇದು ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವೀರಶೈವರು ಜಾತಿಯ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಒಕ್ಕಲಿಗರಿಗೆ ಎರಡನೆಯ ಸ್ಥಾನ,  ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ.

ಯಾರೇ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಹೊಸದಾಗಿ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದರೂ ಒಂದು ಸಿದ್ದಾಂತ, ಗುರಿ ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ. ಈ ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದ್ದಿದ್ದರೆ ಆ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಆಯಸ್ಸು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಈಗ ಹೆಚ್ಚಿನ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಗುರಿ ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಇಂದೇ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ನಾಳೆಯೇ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತರಬೇಕೆನ್ನುವುದು. ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ದುಡ್ಡು ಮಾಡುವುದೇ ಸಿದ್ದಾಂತ. ಅದಿಕಾರಕ್ಕೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಲು ತಯಾರು. ಹೀಗಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಪಕ್ಷವೂ ಉದ್ದಾರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.  ಆದಕಾರಣದಿಂದ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಮೊದಲು ಸರಿಯಾದ ಗುರಿ, ಸಿದ್ದಾಂತಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕಾದ ನಾಯಕ ನಿರಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಇಂದು ಅತ್ಯಂತ ಅವಶ್ಯಕ. ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಯಾವುದೊ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವೆಂಬ ಹೆಸರಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬಂದರೆ ಅದು ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅವರ ಮನ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವು ಕನ್ನಡದ ಮನಸ್ಸುಳ್ಳ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ಏಳಿಗೆಗೆ ಕಂಕಣ ಬದ್ದವಾಗಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದೂ ಮತ್ತೊಂದು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವಂತಾಗುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ.                         (ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಾಳೆಗೆ)         

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳು: ( ಭಾಗ-೧)

ಪ್ರತಿ ರಾಜ್ಯವೂ ರಸಗೊಬ್ಬರ, ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು, ವಿದ್ಯುತ್, ಅಡುಗೆ ಅನಿಲ, ರೈಲು ಸಂಪರ್ಕ ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದೆ ಮುಂದೆ ಕೈ ಚಾಚಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪಕ್ಷ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆಯೋ, ಅದೇ ಪಕ್ಷ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸೌಲಭ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕೈ ಚಾಚಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ನಡು ಬಾಗಿಸಿ ಕೂಡಬೇಕು. ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬರಬಾರದೆಂದರೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವೇ ಮದ್ದು. ಇದನ್ನು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿವೆ. ನಾವು ಇದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ.

ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಆಡಳಿತ ಶುರುವಾಗಿ ದಶಕಗಳೇ ಉರುಳಿವೆ. ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ಬಿ.ಜೆ.ಪಿ ಮತ್ತು ತೃತೀಯ ರಂಗದ ನೇತೃತ್ವದ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಪ್ರಜೆಗಳು ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆಯೂ ಒಂದೇ ಪಕ್ಷದ ಆಡಳಿತ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಬರುವುದೆ ಕಷ್ಟವೇನೋ? ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗಿರಬೇಕಾದರೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮರ್ಯಾದೆ, ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ. ಯಾವ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರುವ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ/ಗುಂಪಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆಯೋ ಆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ರಾಜ ಮರ್ಯಾದೆ. ಕನ್ನಡಿಗರ ಕನಸು ಶುರುವಾಗುವುದು ಇಲ್ಲೆಂದಲೇ.  ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವೊಂದು ಹುಟ್ಟಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಾಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹೆಚ್ಚಿನ ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು(೨೦-೨೮) ಗೆದ್ದು ಕೆಂದ್ರದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಮನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು.

ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಜೆಗಳು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, ಜನತಾ ಪಕ್ಷ, ಜನತಾ ದಳ ಮತ್ತು ಬಾ.ಜ.ಪ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ರಾಷ್ಟೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು. ರಾಜ್ಯದ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಒಂದು ಆಸೆ ನಮ್ಮದೇ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷದ ಆಡಳಿತವನ್ನೂ ನೋಡೋಣ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷದ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ  ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳುಅಭಿವೃದ್ದಿ ಹೊಂದಿವೆ.  ಆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೊಂದು ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದೆ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವೊಂದಿದದ್ದರೆ ನಮಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅನುದಾನವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅನಿಲ, ರೈಲು ಸಂಪರ್ಕ, ರಸಗೊಬ್ಬರ, ವಿದ್ಯುತ್ ಹೀಗೆ ಸಕಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪರದಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಆಸೆ.                                                 

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಪಂಜಾಬ್ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವೇ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ.  ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇಡೀ ಭಾರತಧಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ೨೦೦೦ ದಿಂದೀಚೆಗೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷದ ಮಹತ್ವ ಹೆಚ್ಚುಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮೆ ನೆರೆಯ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವೇ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಆಂದ್ರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ತೆಲುಗು ದೇಶಂ ಪಕ್ಷವು ಅಧಿಕಾರದ ರುಚಿ ನೋಡಿದೆ. ಬಿಹಾರ, ಅಸ್ಸಾಂ, ಕಾಶ್ಮೀರ, ಒಡಿಶಾ, ಪಕ್ಷಿಮ ಬಂಗಾಲ ಹೀಗೆ ಹಲವು ರಾಜ್ಯಗಳು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷದ ಆಳ್ವಿಕೆಗೆ ಬರುತ್ತಿವೆ. ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳು ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಪಥದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಲೂ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿವೆ.     (ಮಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಾಳೆಗೆ)  

 

ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್/ಪಿ.ವಿ.ಆರ್.ಮಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು:

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಟಿ ತಾರ ಅವರನ್ನು  ಕರ್ನಾಟಕ ಚಲನಚಿತ್ರ ಅಕಾಡೆಮಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷೆಯನ್ನಾಗಿ ಸರ್ಕಾರ ನೇಮಿಸಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಮೊದಲು ಅಭಿನಂದನೆಗಳು. ಅವರು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಒಳಹೊರಗನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಲ್ಲವರು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಮತ್ತು ಅಭಿಮಾನ ಹೊಂದಿರುವವರು. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತಿರುವಂತಹವರು. ಅವರು ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕಾರ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಅವರು ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಪ್ರದರ್ಶನದ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರ ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ.೫೦ ರಷ್ಟನ್ನು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಡುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಿರುವರು. ಇದು ನಿಜವಾಗಲೂ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ನಿರ್ದಾರ. (ಅವರು ಇದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತಾರೋ ಕಾಲವೇ ನಿರ್ಣಯಿಸಬೇಕು.)  ಈಗಿನ ಮಾಲ್/ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್/ಪಿ.ವಿ.ಆರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರವು ಕೇವಲ ೩-೪ ಪರದೆಯಲ್ಲಿ, ಕೇವಲ ೨-೩ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. (ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್/ಪಿ.ವಿ.ಆರ್ ಮೊದಮೊದಲು ನಮ್ಮ ನಗರದಲ್ಲಿ ಶುರುವಾದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಮೊದಲ ಅದ್ಯತೆಯನ್ನು ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ಅದರ ಪರವಾನಗಿಯನ್ನು ರದ್ದು ಪಡಿಸುವೆವು ಎಂದು ಸರ್ಕಾರ ತಿಳಿಸಿತ್ತು. ಪಾಪ, ಅದಕ್ಕೆ ಈಗ ಜಾಣ ಕುರುಡು )  ಉಳಿದ ೮-೧೦ ಪರದೆಗಳಲ್ಲಿ ಪರಭಾಷಾಚಿತ್ರಗಳದ್ದೇ ಹಾವಳಿ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಿಡಿ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳದ್ದೂ ಇದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿರುವ ಸುಮಾರು ೬೫೦ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳು ಸುಮಾರು ೩೫೦-೪೦೦ ಇರಬಹುದು, ಉಳಿದವುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತದೇ ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳು. ಇದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ತಾರ ಅವರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿ. ಇಡೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಂಡಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳು ಕೇವಲ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು ಎಂಬ ದಾಖಲೆ ಈಗಲೂ ಇದೆ. ಆದರೊ ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್/ಪಿ.ವಿ.ಆರ್/ಮಾಲ್ ಗಳವರಿಗೆ ಏನೋ ಪೊಗರು.

ಸರ್ಕಾರ/ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಚಿತ್ರಮಂದಿರದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಬಹುದು?

ವರ್ಷ ಪೂರ್ತಿ ನಾಲ್ಕು ಪ್ರದರ್ಶನವೂ ಕೇವಲ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಿಗೆ :-
* ಉಚಿತ ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ನೀರು ಸರಬರಾಜು ಮಾಡಬಹುದು.
* ಆಸ್ತಿ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಬಹುದು.

ಮಿಕ್ಕಂತೆ:-

* ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಪ್ರತಿ ಬಡಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಟ ಎರಡು ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮೀಸಲಿಡಬಹುದು. 
* ಸರ್ಕಾರದ ಶಂಕರ್ ನಾಗ್ ಮತ್ತು ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು.
 ಸರ್ಕಾರವೇ ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆ/ತಾಲ್ಲೂಕು ಗಳಲ್ಲಿ ೫೦೦ ಜನ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಕನಿಷ್ಟ ಎರಡು ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮೀಸಲಿಡಬಹುದು.
* ಪಿವಿಆರ್/ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಮುಂತಾದ ಮಾಲ್ ಗಳಲ್ಲಿನ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಶೇ.೫೦% ರಷ್ಟನ್ನು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಮೀಸಲಿಡಬೇಕೆಂಬ ಕಾನೂನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಬಹುದು.  ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳ ಪರವಾನಗಿಯನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಬಹುದು.
* ಸರ್ಕಾರ ಖಾಸಗಿಯವರಿಂದ ಚಿತ್ರಮಂದಿರವನ್ನು ೧೦/೨೦ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಲೀಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಮೀಸಲಿಡಬಹುದು.
* ಎಲ್ಲಾ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ೨ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಕೇವಲ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಮೀಸಲಿಡಬಹುದು.
* ಸರ್ಕಾರ ಸಾರ್ವಜಿನಿಕರ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅದನ್ನು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗಾಗಿ ಮೀಸಿಲಿಡಬಹುದು.
* ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರ ವಾಣಿಜ್ಯ ಮಂಡಲಿಯ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಮಂದಿರವನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಡಬಹುದು.

ನಿರ್ಮಾಪಕರು:

* ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಪಕರೇ ನಗರ/ತಾಲೂಕು/ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು. (ರಾಕ್ ಲೈನ್, ಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮಿ, ಶಿವಣ್ಣ ಮುಂತಾದವರು ಈಗಾಗಲೇ ಇಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ), ದ್ವಾರಕೀಶ್, ಕೊಬ್ರಿ ಮಂಜು, ಉಪೇಂದ್ರ, ರವಿಚಂದ್ರನ್, ರಾಮು, ಮುನಿರತ್ನ ಮುಂತಾದವರು ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬಹುದು. ಅವರಿಗೆ ಅದು ಒಂದು ಆಸ್ತಿಯಂತಾಗುತ್ತದೆ.
* ನಿರ್ಮಾಪಕರು ನಗರದ/ತಾಲ್ಲೂಕು/ಜಿಲ್ಲಾ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳನ್ನು ಲೀಸ್ ಮುಖಾಂತರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಕನ್ನಡದ ವಾರ್ತಾವಾಹಿನಿಗಳು:

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ  ವಾರ್ತೆಗಳು ಅಂದಾಕ್ಷಣ ಸರ್ಕಾರದ ದೂರದರ್ಶನವನ್ನೇ ಕನ್ನಡಿಗರು ಮೊದಲು ಅವಂಲಬಿಂಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು.  ಅದೂ ೨೦ ನಿಮಿಷ ಮಾತ್ರ. ನಂತರ ವಾಹಿನಿಗಳ ಭರಾಟೆ ಶುರುವಾದಾಗ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ವಾರ್ತೆಗಳನ್ನು ೨೪ ಗಂಟೆ ತಂದವರು ಉದಯಾ ಟಿ.ವಿಯವರು, "ಉದಯಾ ವಾರ್ತೆಗಳು" ಮುಖಾಂತರ. ವಾರ್ತೆಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ಒಂದು ವಾಹಿನಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಹೊಸದು, ಅದೂ ೨೪ ಗಂಟೆಗಳು. ಮೊದಲಿಗೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಕುತೂಹಲ ಇತ್ತು.  ಉದಯಾ ವಾರ್ತೆಗಳು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಹ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನೂ ಗಳಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ.  ನಂತರ ಬಂದವರು ಟಿ.ವಿ.೯. ಇದು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ೫ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿವೆ. ಈ ವಾಹಿನಿ ೨೪ ಗಂಟೆಗಳೂ ಸುದ್ದಿ ಕೊಡುವೆವು ಎಂದು ಬಂದಾಗ ಕನ್ನಡಿಗರು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಮೊದಲು ಉತ್ಸಾಹ ತೋರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಟಿ.ವಿ.೯ ಅವರು ವಾರ್ತೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಮನೋರಂಜನೆಯನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಡಿಸಿ ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದರು. ಅದರ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆ, ಭವಿಷ್ಯ, ಲೇಡೀಸ್ ಕ್ಲಬ್,  ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಕಲಬೆರೆಕೆ ಮುಂತಾದ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡು ಮನೆಮಾತಾದರು. ಇಡೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಾರ್ತಾವಾಹಿನಿಯೊಂದು ೫೨.೬೯ (ಇತೀಚಿನ ಹೊಸ ರೇಟಿಂಗ್) ಟಿ.ಆರ್.ಪಿ ಗಳಿಸಿ ಸುದ್ದಿಯಾಯಿತು. ಇದರ ನಡುವೆ ಸುವರ್ಣ ೨೪ x ೭ ಎಂಬ ಮತ್ತೊಂದು ವಾರ್ತಾ ವಾಹಿನಿಯೊಂದು ಶುರುವಾಯಿತು. ಇದೂ ಸಹ ಟಿ.ವಿ.೯ ರವರಂತೆಯೇ ವಾರ್ತೆಗಳ ಜೊತೆ ಮನೋರಂಜನೆ, ಬ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಮೂಢನಂಬಿಕೆ, ಭವಿಷ್ಯ, ಸುಹಾಸಿನಿ, ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಕಲಬೆರೆಕೆ ಮುಂತಾದ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಂಡು ಮನೆಮಾತಾಯಿತು.  ಟಿ.ವಿ. ೯ ಅವರು ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಕೊಡುವ ರಾಮನಾಥ ಗೋಯಂಕಾ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದ ೨ ವರ್ಷರ್ಗಳಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜನ ತಮ್ಮತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ಟಿ.ವಿ. ೯ ಮತ್ತು ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್ ವಿಷಯ ಬಂದುಹೋಗುತಿತ್ತು. ಹಾಗಿತ್ತು ಅವರ ಜನಪ್ರಿಯತೆ. ಈಗ ಜನರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಜಾರಾಗಿದೆ. ತೋರಿಸುವುದನ್ನೇ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ  ಮತ್ತು ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅನಗತ್ಯ ಪ್ರಚಾರ ಮತ್ತು ವಿಪರೀತ ವ್ಯಾಮೋಹ. ಈಗ ಹೇಗಾಗಿದೆ ಪರಿಸ್ಠಿತಿ ಎಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸುದ್ದಿ ಇದರಲ್ಲಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸುದ್ದಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ. ಎರಡಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. ಈಗಲಾದರೂ ಅವರು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈಗ ಹೊಸದಾಗಿ "ಸಮಯ", "ಜನಶ್ರೀ" "ಕಸ್ತೂರಿ ನ್ಯೂಸ್", ಪಬ್ಲಿಕ್ ಟಿ.ವಿ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ವಾರ್ತಾವಾಹಿನಿಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿವೆ. ಕಳೆದ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದ ಪತ್ರಕರ್ತನೊಬ್ಬನ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಪಬ್ಳಿಕ್ ಟಿ.ವಿ.ಯ ಬಗ್ಗೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲ ಇದೆ.
ಕನ್ನಡ ವಾಹಿನಿಗಳ ಪರಭಾಷಾ ಮೋಹ:
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಟಿ.ವಿ.೯ ಮತ್ತು ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್ ನಲ್ಲಿ  ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಟಾಲಿವುಡ್, ಕಾಲಿವುಡ್ ಮತ್ತು ಬಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ನಟಿಸುವ ನಟ, ನಟಿಯರ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ವಿಚಾರಗಳು ಬರುತ್ತಿವೆ. ಉದಾ: ಮಗಧೀರನ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ, ಜೂ.ಎನ್.ಟಿ.ಆರ್.ಕಲ್ಯಾಣ, ಬಿಸಿನೆಸ್ ಚಿತ್ರದ ಮೇಕಿಂಗ್  ಮತ್ತು ಕಲೆಕ್ಷನ್, ಚಿರಂಜೀವಿ ಮತ್ತು ಬಾಲಕೃಷ್ಣ ಗಲಾಟೆ, ಕೊಲವರಿ ಸಮಾಚಾರ, ಅಗ್ನಿಪಥ್ ಮೇಕಿಂಗ್, ರಚ್ಚನ ಆರ್ಭಟ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳು. ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್ ಅವರೇನು ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ. ಇದರಲ್ಲೂ ಸಹ ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳ ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ ಕೈ. ಅವರ "ಸಿನಿಮಾ ಹಂಗಾಮ" ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಚಿತ್ರಗಳಿಗಿಂತಾ ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸುದ್ದಿ ಬಹಳ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಇದೆಲ್ಲಾ ನಮಗೇಕೆ. ಅದೂ ಕನ್ನಡದ ವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ.  ಬೇರೆ ಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಿಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೂವ ಅಸಕ್ತಿ ಇದೆಯೋ ಅವರು ಆ ವಾಹಿನಿಗಳನ್ನು ನೊಡುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆ ಭಾಷಾ ವಾಹಿನಿಯವರು ಎನೂ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ? ನೀವು ಯಾಕೆ ಆ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಬೇಕು? ಕನ್ನಡದ ವಾಹಿನಿಗಳು ಎಂದೆಂದೂ ಕನ್ನಡವಾಗಿರಲಿ.  ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ ಅವರನ್ನು ಯಾಕೆ ಕೊಂಡಾಡುತ್ತೀರಾ? ಆಂಧ್ರ/ತಮಿಳುನಾಡು/ಮಹರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅವರದೇ ಆದ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಾಹಿನಿಗಳಿವೆ. ಆ ವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಅವರ ಭಾಷೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಪ್ರಚಾರ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಬಳಸಿ ಬಿಸಾಕಿದ್ದನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಪಂಚಭಕ್ಷ ಪರಮಾನವೆಂದು ಯಾಕೆ ಉಣಬಡಿಸುತ್ತೀರ? ಈ ತಂಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೇನು ಕರ್ಮ? ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನೋಡುವವರು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗರು ಎಂಬುದು ನಿಮಗೆ ನೆನಪಿರಲಿ. ಹೊರ ರಾಜ್ಯ/ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ವಾಹಿನಿಯು ಬರುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ನೋಡುವುದು ಸಹಾ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರೇ ತಿಳಿಯಿರಿ. ಈ ಎರಡು ವಾಹಿನಿಗಳು ಕನ್ನಡಿಗರ ಗಂಟಲೊಳಗೆ ಬಿಸಿ ಕಡುಬನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ತಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನು ನುಂಗುವುದೋ ಬಿಡುವುದೋ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಕನ್ನಡಿಗರು ಕಣ್ಣು ಬಾಯಿ ಬಿಡುವಂತಾಗಿದೆ.
ನನ್ನ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಬರಹ:
ಸುವರ್ಣ  ನ್ಯೂಸ್ ೨೪ X ೭ ನವರಿಗೆ ತಾವು ಪ್ರಾಯೋಜಿಸಿದ "ಕೊಲವರಿ ಮೇನಿಯಾ (?) ಇನ್ ಬೆಂಗಳೂರು" ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅದೇನೋ ಮೋಹ, ಯಾಕೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಅದನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿ ನಮಗೆ ಬಲವಂತದ ಮಾಘಸ್ನಾನವನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಅದನ್ನು ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ನೋಡದಿದ್ದರೆ ಊಟ, ನಿದ್ದೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು. ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಭಟ್ ಅವರೇ ನಿಮಗೆ ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಅಷ್ಟು ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ ನೀವು ಅದನ್ನು ಸಿ.ಡಿ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ/ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಯಾಕೆ ನಿಮ್ಮ ಸ್ನಾನದ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ದಿನದ ೨೪ ಗಂಟೆಯೂ ೩೬೫ ದಿನವೂ ವೀಕ್ಷಿಸಿ. ಯಾರೂ ಬೇಡವೆನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಕನ್ನಡದ ವಾಹಿನಿಯವರಾಗಿ ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಜಿಸಿರುವುದೇ ಮಹಾಪರಾಧ ಮತ್ತು ನೀವು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಮಾಡಿರುವ ದ್ರೋಹ. ನೀವು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಹುದು. ಅದರ ೬ ಕೋಟಿ ಸಿ.ಡಿ ಮಾಡಿ ಕನ್ನಡಿಗರ ಮನೆಮನೆಗೆ ರಮ್ಯಾ, ರಾಗಿಣಿ, ಯೋಗಿ ಮುಖಾಂತರ ತಲುಪಿಸಿದರೆ ನಾವು ಅದನ್ನು ಮಹಾ ಪ್ರಸಾದ ಅಂತ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ದೇವರಮನೆಯಲ್ಲಿಟ್ಟು ದಿನವೂ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೇಳಿ ದಿನವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇಂಥ ಹುಚ್ಚು ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ಕಂಡು ಧನುಷ್ ಅವರಿಗೆ ಮಾತೇ ಬತುತಿಲ್ಲವಂತೆ. ಜೈ,ಕನ್ನಡಾಂಬೆ.

ಐ.ಎ.ಎಸ್ ಮತ್ತು ಐ,ಪಿ.ಎಸ್:

ಸಚಿವೆ ಶೋಭಾ ಅವರು "ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಐ.ಪಿ.ಎಸ್ ಮತ್ತು ಐ.ಎ.ಎಸ್ ಅದಿಕಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರು ಬೆರೆಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಅನ್ಯಭಾಷಿಕರು ೮೦% ರಷ್ಟು ಹೊರ ರಾಜ್ಯದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅನ್ಯ ರಾಜ್ಯದವರಿಗೆ ಭಾಷಾ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಅವರು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಾರೆ  ಇದನ್ನು ಅರಿತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ದೆಸೆಯಲ್ಲಿ ಗುರಿ ಇಟ್ಟು ಕೊಂಡು ಐ..ಎ.ಎಸ್ ಮತ್ತು ಐ.ಪಿ.ಎಸ್ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದವರು ತುಂಬಬೇಕು" ಎಂದು ಇತ್ತೀಚಿನ ಒಂದು ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಖಂಡಿತಾ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಲಹೆ, ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ. ಕನ್ನಡಿಗರು ಕೇವಲ ಬೆರೆಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತೀರ್ಣರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪರಭಾಷಿಕರು ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಮುಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು ಇದರಲ್ಲಿ ಉತೀರ್ಣರಾಗಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಉತ್ತಮ ಅವಕಾಶ. ಹೀಗಾದಾಗ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಜನರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅದಿಕಾರಿಗಳು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಲಲು ಅವರಿಗೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಸರಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಪರಭಾಷಿಕರೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡ ಕಲಿತು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಜನರ ಹತ್ತಿರ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಾರೆ. (ಉದಾ.ಪಂಜಾಬ್ ರಾಜ್ಯದವರಾದ ಚಿರಂಜೀವಿ ಸಿಂಗ್ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಲಿತು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಜೊತೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹರಿಸಿ ಅವರ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿರುತ್ತಾರೆ.)
ಅನ್ಯ ರಾಜ್ಯದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಜೊತೆ ಜನರಿಗೆ ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಪೋಷಕರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಬಹುದು. ನಮ್ಮ  ಮಕ್ಕಳು ಕೇವಲ ಡಾಕ್ಟರ್ ಮತ್ತು ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆದರೆ ಸಾಕೆಂದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವವರು ಬಹಳ ಕಮ್ಮಿ. ನಮ್ಮ ಭಾರತದ ಬಿಹಾರ್, ಪಂಜಾಬ್ ಮತ್ತು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಐ.ಎ.ಎಸ್,ಐ.ಪಿ.ಎಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿ ಇಡೀ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಮಕ್ಕಳೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಲು ಯೋಚಿಸಬಹುದು.

ವಿಶ್ವ ಮಹಿಳಾ ದಿನ

ಮಾರ್ಚ್ ೮ ವಿಶ್ವ ಮಹಿಳಾ ದಿನ. ಸಮಸ್ತ ಮಹಿಳಾ ಕುಲಕೋಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ, ವಾತ್ಸಲ್ಯ, ತ್ಯಾಗ, ದೈರ್ಯ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನಗಳಿಗೆ ನಿಮಗೆ ನೀವೇ ಸಾಟಿ. ಅದಕ್ಕೆ ತಾನೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕುರಿತು ಹೇಳಿರುವುದು "ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ದೇವರು ಇರದ ಕಾರಣ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ತಾಯಂದಿರು ಇರುವುದು" ಎಂದು. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಸ್ತೀಮಿತಗೊಳಿಸದೆ ವರ್ಷದ ೩೬೫ ದಿನವೂ ನಿಮ್ಮದೇ. ಈ ದಿನೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಚರಣೆಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ. ನೀವಿಲ್ಲದೆ ಯಾವ ಮನೆಯೂ ಬೆಳಗುವುದಿಲ್ಲ. ತಾಯಿಯಾಗಿ, ಅಕ್ಕನಾಗಿ, ತಂಗಿಗಾಗಿ, ಸ್ನೇಹಿತೆಯಾಗಿ, ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ, ಅತ್ತೆಯಾಗಿ, ಅಜ್ಜಿಯಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿದವರು ನಾವೆಂಬುದು ನಮಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ.
ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ಸುಖ, ಸಂತೋಷ, ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬಿಟ್ಟು, ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರೆತಿಯೊಂದು ಹೆಣ್ಣುಮಗುವೂ ಸುಖ, ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರುವೆಂತೆ ಈ ಸಮಾಜ, ಪರಿಸರ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು. ಇದು ನಾವು ನಿಮಗೆ ನೀಡುವ ಗೌರವ ಅಂತ ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಬಾಳಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಕಾಣಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಎನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವೋ ಎಂದು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಣ್ಣು ಕಲಿತರೆ ಶಾಲೆ ತೆರೆದಂತೆ ಎಂದು ದೊಡ್ಡವರು ಹೇಳಿರುವುದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ. ಹಾಗೆಯೆ ಒಲಿದರೆ ನಾರಿ, ಮುನಿದರೆ ಮಾರಿ, ಕೆರಳಿದರೆ ಹೆಮ್ಮಾರಿ  ಎಂಬುದೂ ಸರಿ. ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾರಿ, ಹೆಮ್ಮಾರಿಯಾಗೂ ಕೆಲವು ಸಲ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ತಾಯಿಯೇ ಮಗುವಿಗೆ ಮೊದಲ ಗುರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೊ ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಕೊಡುವ ಗೌರವ, ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬೇರಾರಿಗೂ ಕೊಡಲಾರ.
ಈ ಸಮಾಜವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅನೇಕಬಾರಿ ಕೆಟ್ಟದಾಗೂ ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಅನಾಚಾರಗಳಿಗೂ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲ. ಇದು ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಗಂಡಸೂ ಅವರ ಮನೆಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ತೋರುವ ಕಾಳಜಿ ಬೇರೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ತೋರುವುದಿಲ್ಲ?  ಇದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಶಿಕ್ಷಣದ ಕೊರತೆಯೆ? ಇಲ್ಲಾ ಸಿನಿಮಾ/ಟಿ.ವಿಗಳ ಹಾವಳಿಯೆ? ಇದನ್ನು ಪ್ರಜ್ನಾವಂತರು ತಿಳಿಹೇಳಬೇಕು. ನಿಮಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಶುಭಾಷಯಗಳು ಮತ್ತು ನಿಮಗೆ ನಮ್ಮ ಅನಂತ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.

 

ಕನ್ನಡದ ಮೊದಲ 3D ಪತ್ರಿಕೆ

ಕನ್ನಡದ ಮುದ್ರಣ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ೩ನೇ ಮಾರ್ಚ್ ೨೦೧೨ ಸುವರ್ಣಾಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಡಬೇಕಾದ ದಿನವೆಂದರೆ ಯಾರು ತಪ್ಪಾಗಿ ಭಾವಿಸಲಾರರೆಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.  ಆ ದಿನ ಕನ್ನಡದ ರೊಪತಾರ ಸಿನಿ ಪತ್ರಿಕೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಇದುವರೆವಿಗೂ ಯಾರೂ ಮಾಡಲಾರದಂತ ಸಾಹಸವನ್ನು ಬಹಳ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಅದು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಶ್ರಮ ಅಗತ್ಯ ಮತ್ತು ಅದು ಬಹಳ ಹಣ ಬೇಡುವ ಕೆಲಸವೂ ಹೌದು. ಕನ್ನಡದ ಓದುಗರನ್ನು ನಂಬಿ ಇಂತಹ ಸಾಹಸ ಮಾಡುವುದು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ.  ಕನ್ನಡಿಗರು ಸ್ವಂತದ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಕನ್ನಡದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಓದುವುದು ಕಡಿಮೆ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ಸತ್ಯ. ಅಂತಹದರಲ್ಲಿ ಇವರ ಪ್ರಯತ್ನ ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ. ಅದನ್ನು ಅವರು ಕೇವಲ ೨೦ ರೂಪಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಒದಗಿಸಿರುವುದು ಅವರ ಹೆಗ್ಗುರುತು. ನಾನು  ನನ್ನ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ "ನಾನು ಈಗ ತಾನೆ 3D ರೂಪತಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ನಿಜವಾಗಲೂ ಸೂಪರ್. ಕನ್ನಡಿಗರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಇದು ಇರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅವರು ನಿಜವಾಗಲೂ ಕನ್ನಡಿಗರಾಗಲು ಅರ್ಹರಲ್ಲ ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ನಾನು ಎಷ್ಟು ರೋಮಾಂಚನ ಆಗಿದ್ದೇನೆಂದರೆ ನನಗೆ ಬರೆಯಲು ಪದಗಳೇ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಮಿಸಿ." ಎಂದು ಬರೆದು ಅಂಟಿಸಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದವರು ಕೆಲವರಾದರೆ, ಕೆಲವರಿಗೆ ನಾನು ಬರೆದಿದ್ದು ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ.  ನಾನು ಬಳಸಿದ ಶಬ್ದ ಅತಿರೇಕವಾಯಿತು ಎಂದು ಅವರ ಅನಿಸಿಕೆ. ನಾನು ಬರೆದು ಅದನ್ನು ಫ಼ೇಸ್ ಬುಕ್ ಮೇಲೆ ಅಂಟಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನನಗೂ ಹಾಗೆ ಆನ್ನಿಸಿತು. ನಾನು ಅದನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಳಸಿಲ್ಲ. ಅದರಿಂದ ಕೆಲವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಿದ್ದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಇಂತಹ ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೆ ನಾವು ಕನ್ನಡಿಗರು ಅವರನ್ನು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಕಾದದ್ದು ನಮ್ಮ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅದರಿಂದ ಮೊದಲು ನಷ್ಟವಾಗುವುದು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೇ ಎಂದು ನಾನು ಬಲವಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. ಇಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನ ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ನಡೆದಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವೂ ಒಂದು ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ತರುವ ವಿಷಯ. ಇದನ್ನು ಹೊರತಂದ ರೂಪತಾರ ಬಳಗಕ್ಕೆ ವಂದನೆಗಳು. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಶುಭವಾಗಲಿ.

ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು:

ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಮುಖ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದರೆ  ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕೂಗು. ಇದು ಈಗ ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲ. ಡಾ.ರಾಜ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಇದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಈಗಲೂ ಇದೇ ಸಮಸ್ಯೆ. ಇಂದು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾವೇ ಹೊಡೆದಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಎನು ಕಾರಣ?  ಚಿತ್ರರಂಗದ ಒಳಹೊರಗು ಬಲ್ಲ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಉದ್ಯಮದವರೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ.  ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ಮಾಕರಿಗೆ/ಹಂಚಿಕೆದಾರರಿಗೆ ಮತ್ತು ನಟರಿಗೆ ಕೆಂಪೇಗೌಡ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಮಂದಿರ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಸಾಕು, ಬೇರೆಲ್ಲಿಯೂ ಬೇಡ. ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕೆಂಪೇಗೌಡ ರಸ್ತೆ ಮಾತ್ರವೇ? ಇಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ನಡೆಯತ್ತದೆಯೇ? ಬೇರೆಲ್ಲಿಯೂ ನಡೆಯವುದಿಲ್ಲವೇ? ಹಾಗಾಗಲು ಯಾರು ಕಾರಣ, ನೀವೆ ಅಲ್ಲವೇ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಕೇವಲ ೬೫೦ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳು. ಇದರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳ ಸಂಖ್ಹೆ ಸುಮಾರು ೪೦೦ ಇರಬಹುದು.  ಉಳಿದ ೨೫೦  ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳು ಪರಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಮೀಸಲು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ೧೦೦೦ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು ಯಾವಾಗ? ಮೊದಲು ಈಗಿರುವ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಕನಿಷ್ಟ ೬೦೦ಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಕರ್ನಾಟಕಾದ್ಯಂತ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು. ಇದು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರನಿರ್ಮಾಪಕರು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಕಷ್ಟವೇನಾಗಲಾರದು.
೮೦-೯೦ರ ಇಸವಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ೫೦-೬೦, ತೆಲುಗು/ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳು ೨೦೦ ರಿಂದ ೩೦೦ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗಳು ೫೦೦ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು.  ಈಗ ಕನ್ನಡ ೧೦೦-೧೫೦,ತೆಲುಗು ೨೦೦೦, ತಮಿಳು ೩೦೦೦್ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗಳು  ೫೦೦೦ ಚಿತ್ರಗಳು ವಿಶ್ವಾದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರದರ್ಶಿತವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕೇವಲ ೨೦ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಬದಲಾವಣೆ. ಅವರಿಗೆ ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ನಮಗೇಕೆ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ? ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವುದನ್ನು ನೀವುಗಳು ಕಲಿಯುವುದು ಯಾವಾಗ? ಇಂದು ಪ್ರಪಂಚವೇ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನೀವುಗಳು ಮಾತ್ರ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುವವರೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹಳೇ ಪುರಾಣವನ್ನೇ ಊದುವಿರಲ್ಲ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ತಾನಾಗೆ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನೀವು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕು. ಬರೀ ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಗೆಯುವುದು ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ, ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಎಲ್ಲಾ ಜನರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವುದು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ   ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಯನ್ನು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡಬೇಕಾಗಬಹುದು. ಹೇಗೆ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಯಾವುದಾದರೊ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ವಹಿಸಿ. ಚಿತ್ರದ ವಿವರಗಳನ್ನು ಫ಼ೇಸ್ ಬುಕ್/ಟ್ವಿಟ್ಟರ್/ಯುಟ್ಯೂಬ್/ಮೊಬೈಲ್ ಮುಖಾಂತರ ಪ್ರಚಾರಪಡಿಸಿ. ಬಸ್ ಟಿಕೀಟುಗಳು/ರೈಲ್ವೆ ಟಿಕೀಟುಗಳು ಎಲ್ಲಾಕಡೆ ಆನ್ ಲೈನ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಹಾಗೆ ನಿಮ್ಮ ಚಿತ್ರದ ಟಿಕೀಟುಗಳು ಎಲ್ಲಾಕಡೆ ಸಿಗುವ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವ ಮುಖಾಂತರ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಬಹುದು.
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಎಲ್ಲಾ ಬಡಾವಣೆಯಲ್ಲೂ ಕನ್ನಡಿಗರಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಎಷ್ಟೊ ಕಡೆ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳೇ ಇಲ್ಲ. ಇದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿ  ಬೇರೆ ಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳು ನಡೆಯತ್ತವೆ. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿತ ವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿರುವ ಜನಗಳು ವಿಧಿ ಇಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಯಾವುದೇ ಹಳ್ಳಿ, ತಾಲ್ಲೂಕು, ಜಿಲ್ಲೆ ಬಿಡಬೇಡಿ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ದಿನವೇ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಬೇಕು. ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಲುಗು/ತಮಿಳು/ಮಲೆಯಾಳಂ/ಗುಜರಾತಿ/ಒರಿಯಾ/ಭೋಜಪುರಿ/ಬಂಗಾಲಿ/ಹಿಂದಿ ಹೀಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಡಬ್ ಮಾಡಿ ಆ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಚರ್ಶಿಸಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು  ವಿಸ್ತರಿಸಬಹುದು. ಅಲ್ಲದೇ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಹೊಸೂರು, ಕೃಷ್ಣಗಿರಿ, ಸೇಲಂ, ಮಧುರೈ,  ಚೆನ್ನೈ, ಅನಂತಪುರ, ಹಿಂದುಪುರ, ಹೈದರಾಬಾದ್, ವಿಜಯವಾಡ, ತಿರುಪತಿ, ಮುಂಬೈ, ಪುಣೆ, ಸೊಲ್ಲಾಪುರ, ಗೋವಾ, ಕಾಸರಗೋಡು, ಕೊಚ್ಚಿನ್ ಅಲ್ಲದೇ ವಿದೇಶಗಳಾದ ಅಮೇರಿಕ, ಬ್ರಿಟನ್, ಸಿಂಗಪುರ, ಮಲೇಶಿಯಾ, ಆಸ್ಟ್ರೆಲಿಯಾ, ನ್ಯೂಜಿಲೆಂಡ್, ದುಬೈ ,ಜಪಾನ್, ಜರ್ಮನಿ ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಕನ್ನಡಿಗರಿದ್ದಾರೆ ನೆನಪಿಡಿ. ಪುನೀತ್ ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಚಿತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಉಳಿದವರದು ಯಾಕಿಲ್ಲ? ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳು ಹೊರ ರಾಜ್ಯ/ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಯಾದರೆ ಸಾಲದು. ಎಲ್ಲಾ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳೂ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಬೇಕು. ಅಗ ನಮ್ಮ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ನಾವೂ ಸಹ ೧೦೦ ಕೋಟಿ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡಬಹುದು. ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ೨೦-೩೦ ಕೋಟಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ತೆಗೆಯುತ್ತೀರ, ಆದರೆ ಅದರ ಪ್ರತಿಗಳು ಕೇವಲ ೨೦ ರಿಂದ ೩೦ರ ಮೇಲೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರಗಳ ಪ್ರತಿಗಳು ೨೦೦ ರಿಂದ ೩೦೦ರಷ್ಟಾದರೂ ಇರಬೇಕು ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ಯಾಟಲೈಟ್ ಮುಖಾಂತರ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಂದ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬಹುದು.  ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳು ಕನಿಷ್ಠ ೧೦೦೦ ಚಿತ್ರಮಃದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಕಾಣಬೇಕು. ಆಗ ನಾವು ಸಹ  ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಬಹುದು. ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ, ದುನಿಯಾ, ಜಾಕಿ, ಆಪ್ತಮಿತ್ರ, ಆಪ್ತರಕ್ಷಕ, ಈ ಚಿತ್ರಗಳು ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯ/ದೇಶ ಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು. ಇವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಬೇರೆಯವರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಲ್ಲವೇ

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಟಿ.ವಿ. ವಾಹಿನಿಗಳ ಭರಾಟೆ:

ಮನರಂಜನೆ ವಿಭಾಗ - ಚಂದನ, ಉದಯ ಟಿ.ವಿ., ಈ ಟಿ.ವಿ, ಜೀ ಕನ್ನಡ, ಕಸ್ತೂ ರಿ,  ಸುವರ್ಣ,  ( ೬ ವಾಹಿನಿಗಳು-) ವಾರ್ತಾ ವಿಭಾಗ - ಟಿ.ವಿ.-೯,  ಸುವರ್ಣ ೨೪ X ೭, ಜನಶ್ರೀ, ಕಸ್ತೂರಿ ನ್ಯೂಸ್, ಉದಯ ವಾರ್ತೆಗಳು, ಸಮಯ, ಪಬ್ಲಿಕ್ ಟಿ.ವಿ. (೭ ವಾಹಿನಿಗಳು-) ಸಂಗೀತ ವಿಭಾಗ - ಉದಯ ಮ್ಯೂಸಿಕ್, ರಾಜ್ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ ಕನ್ನಡ (೨) , ಕಾಮಿಡಿ ವಿಭಾಗ - ಉದಯ ಕಾಮಿಡಿ (೧) ಮಕ್ಕಳ ವಿಭಾಗ - ಚಿಂಟು ಟಿ.ವಿ. (೧) ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ ವಿಭಾಗ - ಉದಯ ಮೂವೀಸ್, ಐ.ಪಿ.ಟಿ.ವಿ ಕನ್ನಡ ಬೇಡಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ (೨) ಭಕ್ತಿ ವಿಭಾಗ - ಶ್ರೀ ಶಂಕರ (೧) ಹೀಗೆ ಸುಮಾರು ೨೦ ವಾಹಿನಿಗಳಿರುವ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಜಾಹೀರಾತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಸುಮಾರು ೫೦೦ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳು. (ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತ ೨೭೦೦ ಕೋಟಿ, ಆಧಾರ FICCI-KPMG 2011 PINC Research)  ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಾಹಿನಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮನರಂಜನೆ ಪ್ರಧಾನವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು. ಅದರಲ್ಲಿ ಚಲನಚಿತ್ರ, ಧಾರವಾಹಿಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊತ್ತವೆ. ಇನ್ನುಳಿದ ವಾರ್ತೆವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ, ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ ಸಮಾಚಾರವಿರುವುದು ಹೆಚ್ಚು. ಇದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಗಮನವಿರಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಈ ವಾಹಿನಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಕೇವಲ ಹಣ ಮಾಡುವ ಅಂಶಕ್ಕೇ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು ಕೊಡುತ್ತಾರೆಯೆ ಹೊರತು ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬೆಗ್ಗೆ ಇವರಾರು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಟಿ.ವಿ ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಂಸ್ಕುತಿ, ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಲವು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ಟಿ.ಆರ್.ಪಿ ರೇಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಮನರಂಜನೆಯಲ್ಲಿ ಉದಯ (೫೧.೭೭) ಮೊದಲನೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಸುವರ್ಣ ಎರಡನೆಯ ಸ್ಥಾನದೆಲ್ಲಿದೆ. ವಾರ್ತಾವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಟಿ.ವಿ-೯ (೫೩.೬೨) ಮೊದಲನೆಯ ಸ್ಥಾನ, ಸುವರ್ಣ ೨೪ x 7 ಸುದ್ದಿವಾಹಿನಿ ಎರಡನೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದೆ. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೂ ವಾರ್ತಾವಾಹಿನಿಯೊಂದು ೫೩.೬೨ರ ಟಿ.ಆರ್.ಪಿ ರೇಟಿಂಗ್ ಇಲ್ಲ ಅದು ಟಿ.ವಿ.೯ಗೆ ಮಾತ್ರ ಇರುವಂತಹದ್ದು.
ಮುಂಬರುವ ಕನ್ನಡ ವಾಹಿನಿಗಳು - ರಾಜ್ ನ್ಯೂಸ್ ೧೪/೧/೦೯, ಜೀ ಕನ್ನಡ ವಾರ್ತೆಗಳು ೬/೬/೧೧, ಕಸ್ತೂರಿ ನ್ಯೂಸ್ ೨೧/೧೦/೧೦, ಈ ಟಿ.ವಿ ನ್ಯೂಸ್ ಕನ್ನಡ ೨೦/೧೧/೦೧, ಪರ್ಲ್ಸ್ ಕನ್ನಡ ೮/೧೧/೧೧ ಹೀಗೆ ಇನೂ ೫ ಹೊಸ ವಾಹಿನಿಗಳು ನೊಂದಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಉದಯ, ಸುವರ್ಣ, ಸ್ವಯಂಕೃಷಿ, ಸುವರ್ಣ ನ್ಯೂಸ್, ರಾಜ್ ಮ್ಯೂಸಿಕ್, ಜನಶ್ರೀ, ಟಿ.ವಿ.೯, ಸಮಯ, ಶ್ರೀ ಶಂಕರ, ಪುಬ್ಲಿಕ್ ಟಿ.ವಿ.ಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ.
ಈ ವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರದ್ದು ಎಂದು ನಾವು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಬಹುದಾದದ್ದು ಕಸ್ತೂರಿ-ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ, ಜನಶ್ರೀ-ಜನಾರ್ಧನರೆಡ್ಡಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀರಾಮುಲು, ಸಮಯ-ಮುರುಗೇಶ್ ನಿರಾಣಿ, ಸುವರ್ಣ ೨೪ x 7 ಸುದ್ದಿವಾಹಿನಿ-ರಾಜೀವ್ ಚಂದ್ರಶೇಕರ್ ಮಾತ್ರ. ಇನ್ನುಳಿದವು ಹೊರ ರಾಜ್ಯದವರದು.ಚಂದನ ವಾಹಿನಿ ಸರ್ಕಾರದ್ದು. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಮಾತ್ರ.
ಟಿ.ವಿ. ೯ ಮತ್ತು ಸುವರ್ಣ ೨೪ X 7 ವಾರ್ತಾವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಟಾಲಿವುಡ್, ಕಾಲಿವುಡ್, ಬಾಲಿವುಡ್ ಸಮಾಚಾರಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಅಸಕ್ತಿ. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಚಿತ್ರಗಳ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಬೇರೆ ಭಾಷಾವಾಹಿನಿಗಳು ಪ್ರಸಾರಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ವಾಹಿನಿಗಳಿಗೆ ಈ ಹುಚ್ಚು ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ   ಈ ಅನೇಕ ವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ  ಪರಭಾಷಿಕರಿಗೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ  ಒಂದು ಸಲದಂತೆ  ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ತಮಿಳು/ತೆಲುಗು/ಮಲೆಯಾಳಂ/ಮರಾಠಿ/ಬೆಂಗಾಲಿ/ಹಿಂದಿ/ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮುಖಾಂತರ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಇದರಿಂದ ಪರಭಾಷಿಕರು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಅವರ ಭಾಷೆಯಿಂದ ಕಲಿಯಬಹುದಲ್ಲವೇ?

ವೈವಿದ್ಯಮಯ ಕನ್ನಡ:

ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವೂ ಒಂದು. ಕವಿರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣವೆಂದು ವಿಂಗಡಿಸಬಹುದು. ಅದೇ ಕವಿರಾಜಮಾರ್ಗ ಕನ್ನಡದ ಬಗೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಸಾವಿರ ತಲೆಯ ಆದಿಶೇಷನೇ  ಸೋತುಹೋಗುತ್ತಾನೆ ಅಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತಭಾಷೆ ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮಾತೃಭಾಷೆಯಾಗಿ ಬಳಸುವವರಲ್ಲದೆ , ತುಳು, ಕೊಂಕಿಣಿ, ಮರಾಠಿ ಭಾಷೆಯವರು  ಕನ್ನಡವನ್ನು ಎರಡನೆಯ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಭಾಷಾ ವಿಜ್ನಾನಿಗಳು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮೈಸೂರು ಕನ್ನಡ, ಧಾರವಾಡ ಕನ್ನಡ, ಮಂಗಳೂರು ಕನ್ನಡ, ಗುಲ್ಬರ್ಗ ಕನ್ನಡ ಎಂದು ವಿಂಗಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ:
ಹವ್ಯಕ ಕನ್ನಡ, ಸಂಕೇತಿ ಕನ್ನಡ, ಕುಂದಾಪುರ ಕನ್ನಡ, ಗೌಡ ಕನ್ನಡ, ಬಡಗು ಕನ್ನಡ, ಕುರುಂಬ ಕನ್ನಡ, ಕೋಮಾರಪಂತ್ ಕನ್ನಡ, ಹಳೇಪೈಕಿ ಕನ್ನಡ, ನಾಡವರ ಕನ್ನಡ, ಸೋಲಿಗರ ಕನ್ನಡ, ಬೆಂಗಳೂರು ಕನ್ನಡ, ಉರಲಿ ಕನ್ನಡ, ಹೊಲಿಯ ಕನ್ನಡ, ಬಾರ್ಕೂರು ಕನ್ನಡ, ತಿಪಟೂರು ಕನ್ನಡ, ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ ಕನ್ನಡ, ನಂಜನಗೂಡು ಕನ್ನಡ, ಮೈಸೂರು ಕನ್ನಡ, ಮಂಡ್ಯ ಕನ್ನದ, ಬಳ್ಳಾರಿ ಕನ್ನಡ. ಮಹರಾಷ್ಟ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಪ್ರದೇಶದ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಗೋಳಾರಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ತಮಿಳುನಾಡಿನ ನೀಲಗಿರಿ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಡಗು ಕನ್ನದವನ್ನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಸೇಲಂನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಕನ್ನಡಿಗರಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸೇಲಂ ಕನ್ನಡವೆಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ತಮಿಳಿನ ಹೆಬ್ಬಾರ್ ಸಮುದಾಯದ ಜನಗಳು ಮಾತನಾಡುವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಮರಾಠಿ, ಕೊಂಕಿಣಿ, ಬೆಟ್ಟಕುರುಬ ಭಾಷೆ, ಇರುಳ, ದಖ್ಖನಿ, ಸೌರಾಷ್ಟ್ರ ಭಾಶೆಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕನ್ನಡ ಪದಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. (ಸಂಗ್ರಹ  ವಿ.ಕ.೨೮/೧೧/೧೧)

ಸಿ.ಸಿ.ಎಲ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಲೀಗ್

ತಮಿಳು ನಟ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಜೀವ ಅವರೇ, ನೀವು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸುದೀಪ್ ಅವರಿಗೆ ಕ್ರೀಡಾ ಮನೋಭಾವ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರಂತೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ.  ನಿಮಗೆ ಇರುವ ಕ್ರೀಡಾ ಮನೋಭಾವ ನಮಗೆ ಬರುವುದು ಖಂಡಿತಾ ಬೇಡ. ನೀವು ಪಂದ್ಯದ ಕೊನೆಯ ಎರೆಡು ಎಸತದಲ್ಲಿ ಚೆಂಡನ್ನು ಎಸಯದೆ ನಮ್ಮ ಕ್ರೀಡಾ ಪಟುವನ್ನು ಔಟ್ ಮಾಡಿದ ರೀತಿ ಮತ್ತು ಮೋಸದಿಂದ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ಗೆದ್ದ ರೀತಿ ಸುಮಾರು ೫೯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾದ ಪಂದ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾರು ನೋಡಿ ಹೀಗೂ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಬಹುದು ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀರಲ್ಲಾ ನಿಮಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದವರು ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಭಾರತದ ಮೇಲೆ ಹೀಗೆ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ಆಡಿ ಗೆಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನೀವು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ಆಡದೆ ಅಂದು ನಿಮ್ಮ ಪಂದ್ಯ ಮುಂಬೈ ಮೇಲೆ ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ನೀವು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಮೋಸದ ಆಟ ಆಡಿ ಗೆದ್ದರಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಆಡಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಗತಿ ಎನಾಗುತಿತ್ತು ಯೋಚಿಸಿ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಜೀವಾ ಅವರೇ. ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ ನಮಗೆ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಕ್ರೀಡಾ ಮನೋಭಾವ ಜಾಸ್ತಿನೇ ಇದೆ. ಅದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ನೀವು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಆಟ ಆಡಲು ಬಂದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಬಾವುಟವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಲ್ಲಿವೇ. ಅಲ್ಲದೇ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ತೆಲುಗು/ತಮಿಳು/ಮಲೆಯಾಳಂ/ಹಿಂದಿ/ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷಾ ಚಿತ್ರಗಳು ಬಂದಾಗ ನಮಗೆ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳು ಇಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೂ ನಿಮಗೆ ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ನಾವು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಇಡೀ ಭಾರತ ದೇಶವೇ "ಹೀಗೂ ಉಂಟೇ" ಎಂದು ಮೂಗಿನಮೇಲೆ ಬೆಟ್ಟು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳೂವುದನ್ನು ನೀವು ನೋಡಿಲ್ಲವೇ?. ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ತಮಿಳು ಭಾಷೆ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಭಾಷೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಅವರನ್ನು ನೀವು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನೋಡುವುದು ಇಡೀ ಭಾರತ ದೇಶಕ್ಕೇ ಗೊತ್ತಿದೆ. ನಿಮ್ಮಿಂದ ಕಲಿಯುವುದು ನಮಗೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಿ.  ಕನ್ನಡಭಾಷೆಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದವರು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಕೊಟ್ಟಾಗೆ ನೀವು ಅದಕ್ಕೆ ಕೂಡ ಕಲ್ಲು ಹಾಕಿದವರಲ್ಲವೇ. ನಮಗೆ ಒಂದು ಬೇಜಾರಿನ ವಿಷಯವೇನೆಂದರೆ ನೀವು ನಮ್ಮ ಕಾವೇರಿ ನೀರು ಕುಡಿದೂ ನಿಮಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇರುವ ವಿಶಾಲ ಬುದ್ದಿಬರಲಿಲ್ಲವೇ ಎಂಬುದು. ಅದು ನಿಮಗೆ ಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಪಂಧ್ಯವನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದಕ್ಕೆ.

ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸಿ:

ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸಿ.  ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳೇ ನಾಡಿನ ಕಣ್ಮಣಿಗಳು.  ನಮಗಷ್ಟೇ ಕನ್ನಡ ಬಂದರೆ ಸಾಕೇ?  ಇದು ಮುಂದುವರೆಯವುದು ಬೇಡವೇ?  ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವುದು ಬಂದರೆ ಸಾಲದು.  ಅವರಿಗೆ ಓದಲು ಮತ್ತು ಬರೆಯಲು ಕನ್ನಡ ಬರುವುದು ಅವಶ್ಯಕ.  ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮುಂದೆ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡಲು ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತದೆ, ಅದರೆ ಕನ್ನಡ ಓದಲು ಬರೆಯಲು ಬರದ ಜನಾಂಗವೇ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಲಿಪಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತದೆ.  ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಶಿಶು ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡಿ.  (ಉದಾ:ಉಂಡಾಡಿ ಗುಂಡ, ನಾಯಿಮರಿ ನಾಯಿಮರಿ, ಬಣ್ಣದ ತಗಡಿನ ತುತ್ತೂರಿ,  ಒಂದು ಎರಡು...... ಇತ್ತ್ಯಾದಿ)  ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇವನ್ನು ಕಲಿಸಿ www.youtube.com/results?search_query=kannada+makkala+geethegalu&oq=kannada+makkala+geethegalu&aq=f&aqi=&aql=&gs_sm=3&gs_upl=29476l32545l0l34570l13l13l0l0l0l7l260l2636l0.7.6l13l0 ಈ ತಾಣಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡಿ.  ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಗು ಕತೆ ಹೇಳುವಂತ ಪ್ರೊತ್ಸಾಹಿಸಿ.  ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಕತೆ, ಕಾದಂಬರಿ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ.  ಕುವೆಂಪು, ಮಾಸ್ತಿ, ಕಾರಂತರು, ಬೇಂದ್ರೆ, ತೇಜಸ್ವಿ, ಆಡಿಗರು, ಗಿರೀಶ್ ಕಾರ್ನಾಡ್, ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ, ಕಂಬಾರರು, ಬೈರಪ್ಪ ಹೀಗೆ ಕನ್ನಡದ ದಿಗ್ಗಜರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಒದಿಕೊಳ್ಳೂವಂತಾಗಲಿ. (ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕೆಲವರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ)  ಅನ್ಯಥಾ ಭಾವಿಸಿಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.  ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಭಾವಗೀತೆ, ಜನಪದ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿ, ಹೇಳಿ ಕೊಡಿ.

ಕನ್ನಡ ಕಲಿತರೆ ಅದರಿಂದ ನಷ್ಟವೇನಾಗಲಾರದು.  ಅದರಿಂದ ಮುಂದೆ ನಿಮಗೂ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಪ್ರಯೋಜನವೇ ಜಾಸ್ತಿ.  ಇದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಸಂಸೃತಿಯನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ.  ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸೃತಿಯನ್ನು ಕಲಿತ ಮಗು ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡದಾದ ಮೇಲೆ ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಗುರುಹಿರಿಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತದೆ.  ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕಲಿತರೆ ಮುಂದೆ ಉದ್ಯೋಗ ಕಷ್ಟ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬಿಡಿ.  ಕನ್ನಡಕ್ಕೊ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೂ ಸಂಭಂಧವಿಲ್ಲ.  ನಮ್ಮ ಕಛೇರಿಯ ದ್ವಾರಪಾಲಕ ಕೂಡ ಎಲ್ಲರಂತೆ  ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲ.  ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿತರೆ ಮಾತ್ರ ಉದ್ಯೋಗ ಎಂಬುದಿಲ್ಲ.  ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಜ್ನಾನ ಮುಖ್ಯ.  ಈಗ ಸುಮಾರು ೮೦-೯೦% ಐಟಿ, ಬಿಟಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿದವರೆ.  ಡಾ.ಸಿ.ಎನ್.ಆರ್.ರಾವ್ ನಮ್ಮ ದೇಶದ, ನಾಡಿನ ಹೆಸರಾಂತ ವಿಜ್ನಾನಿಗಳು.  ಇವರಿಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ೫೩ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ದೊರಕಿವೆ.  ಪ್ರಪಂಚದ ಅನೇಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಗಳು ತಾಮುಂದು ತಾಮುಂದು ಎಂದು ಇವರಿಗೆ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಹುದುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.  ಇನ್ನು ನಾಡಿನ ಹೆಸರಾಂತ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿದ್ದಂತಹ ಡಾ.ಸರ್.ಎಂ.ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯನವರು ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯದ ಜನರೇ ಇಲ್ಲ ಈ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ.  ಇವರುಗಳು ಕನ್ನಡದ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಲಿತವರೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾರಾಯಣ ಮೂರ್ತಿ, ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್.ಗೋಪಿನಾಥ್ ಹೀಗೆ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಕೀರ್ತಿ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆದಿರುವವರು ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಇವರು ಸಹ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಕಲಿತವರೇ.  ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿತವರು ಮಾತ್ರ ಬುದ್ದಿವಂತರು ಮಿಕ್ಕವರು ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ.  ಓದುವುದು ಜ್ನಾನ ಸಂಪಾದನೆಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ.  ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಸರಿಯಾದ ಜ್ನಾನವನ್ನು ಕೊಡಿ.  ಮುಂದೆ  ಮಕ್ಕಳು ಆಂಗ್ಲಭಾಷೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಅನೇಕ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆತಾವೆ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ.  ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಇತರೆ ಭಾಷೆಗಳು ಊರುಗೊಲಾಗಿರಲಿ, ಅದೇ ಕಾಲುಗಳಾಗುವುದು ಬೇಡ.  ಇಂದಿನ ಅನೇಕ ಮಕ್ಕಳು ಪಾಠವನ್ನು ಉರುಹೊಡೆಯುತ್ತರೆ.  ಅದರಲ್ಲಿ ಇರುವ ವಿಷಯಗಳಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲ.  ಇದರಿಂದ ಮುಂದೆ ಅವರಿಗೇ ನಷ್ಟ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿಯವರು ಒಂದುಕಡೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಐ.ಐ.ಟಿಯಲ್ಲಿ ಉತೀರ್ಣರಾಗಿ ಬಂದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರೂ ಸಹ ಸೃಜನಶೀಲರಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.   ಇದು ಆಂಗ್ಲ ಬಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಓದಿ ಉರುಹೊಡೆದವರ ಲಕ್ಷಣ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಎನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿರಬೇಕು.  ಆಗ ಉರುಹೊಡೆಯುವುದು ತಪ್ಪುತ್ತದೆ.  ಜ್ನಾನ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.  ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗೇ ಹಿರಿಯ ಭಾಷಾ ವಿದ್ವಾಂಸರು, ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ನರು, ಕವಿಗಳು, ಸಾಹಿತಿಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಬಾಲ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣ ದೊರಕಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು.  ಉಚ್ಚನ್ಯಾಯಾಲಯವು ಸಹ ಈ ವಾದವನ್ನು ಒಪ್ಪುತ್ತಿವೆ.  ಇನ್ನು ಗುಣಮಟ್ಟದ ಕನ್ನಡ ಶಾಲೆಗಳು, ಅದರ ಕಾರ್ಯ ವೈಖರಿ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸೌಲಭ್ಹ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಲು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ kalikeyu.blogspot.com ತಾಣಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡಿ.

ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿಕೆ ಹೇರುವುದು ಬೇಡ:

www.vijaykarnatakaepaper.com/svww_zoomart.php?Artname=20120123a_012101005&ileft=256&itop=860&zoomRatio=130&AN=20120123a_012101005

 ಸ್ವಾಮಿನಾಥನ್ ಅಯ್ಯರ್ ಎಂಬ ಲೇಖಕರು ವಿ.ಕ (೨೩/೧/೧೨) "ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿಕೆ ಹೇರುವುದು ಬೇಡ" ಎಂಬ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಅಂತರಾಷ್ತ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕಲಿಕಾಶಕ್ತಿಯ ಕುರಿತು ೭೩ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭಾರತ ೭೨ನೆಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದಿದೆ ಎಂಬ ವರದಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾ ೫ನೆಯ ತರಗತಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಕನಿಷ್ಟ ೨ನೆಯ ತರಗತಿಯ ಪಠ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿದೆ ಎಂದೂ ಹೇಳಿರುತ್ತಾರೆ. ಮೂರನೆಯ ತರಗತಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸುಲಭವಾದ ಕೂಡು/ಕಳೆಯುವ ಲೆಕ್ಕವನ್ನು ಮಾಡಲೂ ಸಮರ್ಥರಲ್ಲ ಎಂದೂ ವರದಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ೨೦೧೦ರಲ್ಲಿ ೩೬.೩ರಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸಮರ್ಥರಾಗಿದ್ದರೆ ೨೦೧೧ರಲ್ಲಿ ೨೯.೯ಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಿದ್ದಾರೆ.  ಇದರ ಅರ್ಥ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಹೇಗೆ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥ ವಾಗುತ್ತದೆ. ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರಮಾಣ ೧೮.೭ ರಿಂದ ೨೫.೬ ಎರಿದೆ ಮತ್ತು ೨೬ ರಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮನೆ ಪಾಠಗಳಿಗೆ ಹೊಗುತ್ತಾರೆ.  ಅದರೊ ಸಹ ಶೈಕ್ಶಣಿಕ ಗುಣಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅವರ  ಮಾತುಗಳೂ ಸತ್ಯ.

ಹೀಗಾಗಲು ಎನು ಕಾರಣವಿರಬಹುದೆಂಬುದನ್ನೂ ಅವರು ಊಹಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತರೆ "ತಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಓದಬಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು, ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸುಲಭವಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿಯಬಲ್ಲರು.  ಇಂತಹ ಪ್ರಯೋಗವು ಜಾಂಬಿಯಾ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ. ಮಾತೃಭಾಷೆಯಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಮೊದಲು ಆರಂಬಿಸಿ, ಆನಂತರ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಅಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೀಷನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಮಕ್ಕಳ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಮಟ್ಟ ಕುಸಿಯಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ" ಎಂಬ ಸಂದೇಹವನ್ನು ಅವರು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪೋಷಕರೇ ನಿಮಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ? ಸರ್ಕಾರಕ್ಕಂತೂ ಬುದ್ದಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಯಾರು ಹೇಳಿದರೂ.  ನೀವಾದರೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ.

ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ:

www.vijaykarnatakaepaper.com/svww_zoomart.php?Artname=20120123l_003101001&ileft=46&itop=97&zoomRatio=130&AN=20120123l_003101001

ವಿ.ಕ (೨೩/೧/೧೨) ರ ಲವಲವಿಕೆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಶೀಲಾ ಸಿ.ಶೆಟ್ಟಿ ಅವರ "ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ" ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ.ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಪ್ರಸಾದ್ ಅವರ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಇದೇ ಅಲ್ಲವೇ ನಿಜವಾದ ಕನ್ನಡದ ಕಳಕಳಿ. ಇದೇ ಅಲ್ಲವೇ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು ಮಾಡಬೇಕಿರುವುದು. ಶ್ರೀಯುತರು ಸುಮಾರು ೨೫,೦೦೦ ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪರಭಾಷಿಕರಿಗೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಸುಮಾರು ೨೫ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಲಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ವಿಜ್ನಾನಿಗಳಿಗೆ, ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ, ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ, ಹೀಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಪರಭಾಷಿಕರಿಗೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕೇವಲ ೩ ತಿಂಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಿರುವುದು ಬಹಳ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿ.  ಶ್ರೀಯುತರು "ಕನ್ನಡದ ಸೇವೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿ ಹೋರಾಡುವುದಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು, ಭಾಷೆ ಕೆಲಿಸಿ, ಬೆಳೆಸುವುವುದು ಮುಖ್ಯ" ಎಂಬ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿರುತ್ತಾರೆ. ನಿಜವಾಗಲೂ ಇದು ಸತ್ಯವಾದ ಮಾತು.  ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸಾವಿರಾರು ಪರಭಾಷಿಕರಿಗೆ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಲಿಸಿ, ಕನ್ನಡದ ಕಥೆ, ಕಾದಂಬರಿ, ನಾಟಕ, ಚಲನಚಿತ್ರ, ಜಾನಪದ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂಗೀತ,  ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ ನಮ್ಮವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಲ್ಲವೇ.  ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಬಂತು. ಅದೇನೆಂದರೆ ನಾವು ಪರಭಾಷಿಕರಿಗೆ  ಗಣಕ ಯಂತ್ರ, ಸಿ.ಡಿ/ಡಿ.ವಿ.ಡಿ ಮೂಲಕವೂ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಲಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ. www.flipkart.com/books/8122300367?_l=OroMg1KV5h7GydKPRNIZ+w--&_r=fTwBL7a+AEToNw+d5eCuYA--&ref=b1395370-b924-4b02-9135-c795b6b760ea ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆ/ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೇ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿಯಬಹುದಲ್ಲವೇ. ಇದನ್ನು ಟಿ.ವಿ ಯಲ್ಲೂ ಸಹ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಸಾವಿರಾರು ಪರಭಾಷಿಕರಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಕಲಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ? 

ಗಾಂಚಲಿ ಬಿಡಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡಿ:

ಮ್ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಈ ವಿಷಯ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡುವ ಕಾರಣ ಎನೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಇಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ/ವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಹಣ, ಕೀರ್ತಿ, ಗೌರವ ಸಂಪಾದಿಸಿದವಾರಿದ್ದರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಎಲ್ಲೇ ಹೋದರೂ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮರೆಯದೆ ನಾವು ಮೊದಲು ಕನ್ನಡಿಗರೇ.  ಎಲ್ಲಾದರೂ ಇರು, ಎಂತಾದರೂ ಇರು ಮೊದಲು ಕನ್ನಡಿಗನಾಗಿರು ಎಂಬ ಕವಿವಾಣಿಯಯನ್ನು ಮರೆಯದೆ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಹಾಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಉದಾಹಾರಣೆಗೆ ರಜನಿಕಾಂತ್, ಐಶ್ವರ್ಯ ರೈ, ಶಿಲ್ಪಾ ಶೆಟ್ಟಿ, ಸುನೀಲ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ದೀಪಿಕಾ ಪಡುಕೊಣೆ, ಅನುಷ್ಕಾ ಶರ್ಮ, ಅನುಷ್ಕಾ ಶೆಟ್ಟಿ,  ಪ್ರಭುದೇವ, ಸುಮನ್ ರಂಗನಾಥ್, ಸುಮನ್, ಅರ್ಜುನ್ ಸರ್ಜ,  ರವಿಶಾಸ್ತ್ರಿ, ಡಾ.ನೀರಜ್ ಪಾಟೀಲ್ (ಮಹಾ ಪೌರರು-ಲಂಡನ್ ನಗರ) ಪ್ರಕಾಶ್  ರೈ, ಚರಣ್ ರಾಜ್ ಮುಂತಾದವರು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು.  ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಲಕ್ವ ಹೊಡೆಯುವುದೊ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಕನ್ನಡ ಬಂದರೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಅಗೌರವ ತೊರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ರಜನಿಕಾಂತ್, ಅರ್ಜುನ್ ಸರ್ಜ, ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ, ಸುಮನ್ ರಂಗನಾಥ್, ಸುಮನ್, ಪ್ರಭುದೇವ, ಚರಣ್ ರಾಜ್ ಅವರುಗಳು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿ ಅವರ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ತೊರಿಸುತ್ತಾರೆ.  ಇಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸುತ್ತಾರೆ ಕೂಡ.  ಅರ್ಜುನ್ ಸರ್ಜ, ಪ್ರಕಾಶ್ ರೈ ಅಂತಹವರು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೇ ನಿರ್ಮಿಸಿ ನಿರ್ದೇಶನವನ್ನೂ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ.   ಐಶ್ವರ್ಯ ರೈ ಇಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಕೆಟ್ಟ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿರುವುದನ್ನು ನೀವೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದ್ದೀರ. www.youtube.com/watch?v=F0kqNwNQYYY) ದೀಪಿಕಾ ಪಡುಕೊಣೆಯಂತೂ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರ ಕನ್ನಡದ ಐಶ್ವರ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೇಳಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ ಸ್ನೇಹಿತರೆ.  ಇವರಿಗೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಧಿಕ್ಕಾರ.  ಇಂತಹದವರಿಗೆ ಹೇಳುವುದು ಗಾಂಚಲಿ ಬಿಡಿ   ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿ ಎಂದು. (ಈ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರ  gaanchalibidi kannadadallli maataadi ಎಂಬ ಫ಼ೇಸ್ ಬುಕ್ ಇದೆ).  ನಮ್ಮ ಡಾ.ನೀರಜ್ ಪಾಟೀಲ್ ಅವರಂತೂ ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಕನ್ನಡಿಗರೇ ಸರಿ.  ಅವರು ಬಂದು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದೇನು, ಹಾಡು ಹೇಳುವುದೇನು ಅದನ್ನು ನೊಡುವುದೆ ನಮ್ಮ ಸೌಭಾಗ್ಯ.  ಇನ್ನು  ರಜಿನಿಕಾಂತ್ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಕನ್ನಡದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಚಲನಚಿತ್ರ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ನೊಡುತ್ತಾರೆ.  ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಕನ್ನಡದ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಾರೆ.  ಕನ್ನಡದ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸ, ಅಭಿಮಾನ ಹೊಂದಿರುವ ರಜನಿಯನ್ನು ಬೇರೆ ಕಲಾವಿದರು ನೋಡಿ ಕಲಿಯುವುದು ಬಹಳಷ್ಟು ಇದೆ. ರಜನಿಯವರು ಈಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳ ಹತ್ತಿರ ಯಾವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತರೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ಎಲ್ಲರಂತೆ ನನಗೊ ಇದೆ.   ನಾನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ನಟಿಸುವೆ.  ಒಳ್ಳೆ ಕಥೆ ತನ್ನಿ ಎಂದು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಹೇಳಿರುತ್ತಾರೆ.  "ದಳವಾಯಿ ಮುದ್ದಣ್ಣ" ಎಂಬ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸುವ ಆಸೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ.  .  ನಮ್ಮ ನಿಮಾ೯ಪಕರಾದ ದ್ವಾರಕೀಶ್, ಮುನಿರತ್ನಂ, ಕೊಬ್ರಿ ಮಂಜ, ರಾಕ್ಲೈನ್ ವಂಕಟೇಶ್ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ರಜನಿಕಾಂತ್ ಚಿತ್ರ ಬರುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೇನಲ್ಲ ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಅವರೇ ಆದನ್ನು ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದರೆ ನಮಗೆ ಇನ್ನೂ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ  www.youtube.com/watch?v=R6a7GlFNO48

ಇನ್ನು ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯವರಾದಾರೂ ಕಮಲ್ ಹಾಸನ್, ಇಳೆಯರಾಜ, ಎಸ್.ಪಿ.ಬಾಲಸುಬ್ರಮಣ್ಯಂ, ಶರತ್ ಕುಮಾರ್ ಮುಂತಾದವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ.   ಇದೆಲ್ಲಾ ಸರಿ, ಆದರೆ ಇಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ, ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾದ  ಕೆಲ ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡುವ ಕನ್ನಡಿಗರು ಒಳ್ಳೆ ಹೆಸರು, ಹಣ, ಕೀರ್ತಿ ಗಳಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಕನ್ನಡವನ್ನು ಮರೆತು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ದ್ರೊಹ ಮಾಡುವವರಿದ್ದಾರಲ್ಲಾ? ಇವರಿಗೆ ನಾವು ಹೇಳುವುದು ಗಾಂಚಲಿ ಬಿಡಿ, ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿ ಎಂದು. ನಾವು ಕನ್ನಡಿಗರೇ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುದ ಒಂದು ವರ್ಗ ಇದೆ. ಅವರಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ನೆಲ, ನೀರು, ಗಾಳಿ ಎಲ್ಲಾ ಬೇಕು. ಕನ್ನಡ ಮಾತ್ರ ಬೇಡ.  ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಗೋಡೆ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ರಾಹುಲ್ ದ್ರಾವಿಡ್ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿರುವಿರಾ? www.youtube.com/watch?v=964MqQqeMAk  ಇದು ಒಬ್ಬರು ಹೇಳಿಕೊಡುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ.  ಅದು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು.  ಇದು ನಾವು ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಗೆ ಕೊಡುವ ಗೌರವ, ಸಮ್ಮಾನ.  ಇದು ಕೇವಲ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ.  ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಜನರಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಮಾತು. ಇದೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿದರೆ ನನಗೆ ಒಂದೊಂದು ಸಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ನಮಗೆ ಆ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ಶಾಪವೊ ಅಂತ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನೋಡಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿ, ಕಲಿಯಿರಿ ಅಂತ ನಾವು ನಮ್ಮವರಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿದೆಯಲ್ಲ.

ಠಾಕ್ರೆ ಅಜ್ಜನಿಗೊಂದು ಪತ್ರ:

ಅಜ್ಜಾ ಹೇಗಿದ್ದೀರಾ? ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರಾ? ನಿಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ಹೇಗಿದೆ? ಮೊದಲು ನಿಮಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು. ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಿಂದ ನಿಮಗೊಂದು ಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ಕಾಲ ಕೂಡಿ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.  ಈಗ ಬಂದಿದೆ. ಎನಜ್ಜ, ನೀವು ಆ ಎಮ್.ಎಮ್.ಎಸ್ ನವರಿಗಂತೂ ಬುದ್ದಿ ಇಲ್ಲ ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ. ನೀವು ಅವ್ರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬುದ್ದಿ ಹೇಳಬಾರದ. ನೀವು ಹಿರಿಯರು. ಎಲ್ಲಾನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುವವರು. ಲೋಕಜ್ನಾನ ಹೊಂದಿರುವವರು. ಅವರಿಗೆ ನೀವು ಒಂದು ಸಾರಿ ಗದರಿ. ಮರಾಠಿಗರು ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆಮಾಡದೆ ಕನ್ನಡಿಗರ ಹತ್ತಿರ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಸಖವಾಗಿಬಾಳಿ ಎಂದು ಬುದ್ದಿ ಹೇಳಿ.  ರಾಜ್ ಠಾಕ್ರೆ ಅವರು ಸರಿಯಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಬುದ್ದಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳಬಾರದೆ. ನಿಮ್ಮ ಮಾತಿಗೆ ಅವರು ಎದುರು ಉಸಿರಾಡಲ್ಲ ಅಂತ ನಮ್ಮ ಭಾವನೆ. ಬೆಳಗಾವಿಯನ್ನು ಕೆಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶ ಮಾಡಿ, ಬೆಳಗಾವಿಯನ್ನು ಬೆಳಗಾಂ ಮಾಡಿ, ಬೆಳಗಾವಿ ಯನ್ನು ಮಹರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಿ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂಗು ಎಬ್ಬಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ ನೀವೇ ಹೇಳಿ. ಅವರು ಹೆಳ್ತಾರೆ ಅಂತ ಮಾಡುವುದಕ್ಕಾಗತ್ತಾ. ನಿಮ್ಮ ಮುಂಬೈನಲ್ಲೇ ಮರಾಠಿಯ ಜೊತೆ ಕನ್ನಡ, ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು, ಹಿಂದಿ, ಗುಜರಾತಿ, ರಾಜಾಸ್ತಾನಿ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಆಡುವ ಜನರಿದ್ದಾರೆ.  ಹಾಗಂತ ಮುಂಬೈಅನ್ನು ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಆಗತ್ತಾ? ಮುಂಬೈ ಹೆಸರನ್ನು ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಕ್ಕೆ ಆಗತ್ತಾ? ಅದು ಅಗಲೂ ಬಾರದು. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಜನರಿರುವ ತಾಣ. ನಿಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿ, ನಿಮ್ಮ ಭಾಷೆಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಗೌರವವನ್ನು ಕೊಡಲೇಬೇಕು.  ಬೆಂಗಳೊರು, ಹೈದರಾಬಾದು. ಚೆನ್ನೈ,  ಡೆಲ್ಲಿ, ಕೊಲ್ಕತ್ತ ಹೀಗೆ ದೊಡ್ಡ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಆಡುವ ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಸಹಜ ಕೂಡ ಹೌದು. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಗಲಾಟೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರ? ಬುದ್ದಿಇರುವವರು ಯಾರು  ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕೆದಕಿ ನೋಡಿದರೆ ಇಡೀ ಮಹರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಕನ್ನಡಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡುವವರೇ ಇದ್ದರು. ಇಡೀ ಮಹರಾಷ್ಟ್ರವು ಕನ್ನಡನಾಡಿನ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು.  ಇದು ಬಾಲ ಗಂಗಾಧರರ ಆಭಿಪ್ರಾಯವಾಗಿತ್ತು ನೆನಪಿರಲಿ. ಮರಾಠಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕನ್ನಡ ಪದಗಳೊ ಸಹ ಇವೆ. ಈಗಲೂ ನಿಮ್ಮ ಊರಿನಲ್ಲಿ ೧ ಕೋಟಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವವರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು ನಿಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿತು, ನಿಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅನೇಕ ವ್ಯಾಪಾರ, ವಹಿವಾಟು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲೂ ಇರುವ ಸಂಗತಿ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಸಂಗತಿಯೇನಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ಚುನಾವಣೆಯಾದಗಲೂ ೭-೮ ಜನ ಕನ್ನಡಿಗರು ನಿಮ್ಮ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಆರಿಸಿಬರುತ್ತಾರೆ. ಇದೂ ಸಹ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತು.  ಅದ್ರೂ ಸಹ ನೀವು ಸುಮ್ಮನಿರುವಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಷದಲ್ಲು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಹೀಗೆ ನಿಮ್ಮ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಗಲಾಟೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರಾ ನೀವೇ ಹೇಳಿ.
ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ ಇರುವುದು ಇಲ್ಲಿ:
ನೀವು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಮರಾಠಿಗೆ ಏನು ತೊಂದರೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರೋ, ನಾವು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗೆ ಅದೇ ತೊಂದರೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಭಾಷೆಗೆ ಕನ್ನಡಯಾವತ್ತೊ ತೊಂದರೆ ಆಗಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಮಾರಾಠಿಯಿಂದ ತೊಂದರೆ ಆಗಲ್ಲ. ಮೊದಲು ನಾವು ಇದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮಗೆ ಈಗ ತೊಂದರೆ ಅಗುತ್ತಿರುವುದು ಅಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಿಂದ. ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರುಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ಬೇರೆ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಯನ್ನು ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಎರಡು ರಾಜ್ಯಗಳ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಲ್ಲ.  ಇದು ಈಗ ಇಡೀ ಭಾರತವನ್ನು ಹಬ್ಬುತ್ತಿದೆ. ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯ ಶಾಲೆಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳೂತ್ತಿವೆ. ಆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಭಾಷೆಯ ಶಾಲೆಗಳು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳೂತ್ತಿವೆ. ನಿಜವಾದ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರುವುದು ಇಲ್ಲಿ. ಈಗ ನಾವು ನೀವು ಎಲ್ಲಾರು ಸೇರಿಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವೇನೆಂದರೆ ಪ್ರತಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೂ ಆ ರಾಜ್ಯಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನಿಷ್ಟ ೧೦ನೆ ತರಗತಿಯವರೆಗೂ ಶಿಕ್ಸಣ ದೊರಕುವಂತಾಗಬೇಕೆಂದು ಕಾನೂನು ರಚಿಸಿ ಅದರಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡವೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ., ಮರಾಠಿಯೂ ಊಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು, ಗುಜರಾತಿ, ಮಲೆಯಾಳಂ, ಹಿಂದಿಯೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಯಾವ  ಭಾಷೆಯೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಕಾಲಾಂತರದಲ್ಲಿ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಹೊರೆತುಪಡಿಸಿ.
ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಈಗ ಉಳಿಸಿ ಮತ್ತು ಬೆಳಿಸಿಕೊಳ್ಳೂವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ರಾಜ್ಯಗಳ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು, ಸಾಹಿತಿಗಳು, ವಿದ್ವಾಂಸರು, ಗುರು ಹಿರಿಯರು, ನಾಡಿನ ಬುದ್ದಿಜೀವಿಗಳು, ತಂದೆ ತಾಯಂದಿರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯರು, ಕಲಾವಿದರು, ಕಾರ್ಮಿಕರು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲಾ ನಾಗರೀಕರು ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸುವ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ.
ಇಂದು ಆಂಗ್ಲಭಾಷೆ ಕಲಿಸುವ ಕಾನ್ವೆಂಟ್ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಆಡುವ ಮಕ್ಕಳು ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಹೂ ಮುಡಿಯುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ, ಕುಂಕುಮ ಇಡುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ, ಹೀಗೆ ನಮ್ಮದಲ್ಲದ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿಯನ್ನು ಅವರ ಪುಟ್ಟ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಚಾರವೂ ಕೊಡ ಕಲೆಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ.  ಆ ವಿಚಾರ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೂ ಸಹ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಂಗ್ಲಭಾಷೆ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಭಾಷೆ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಹೊಡೆಯುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ? ಈ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಆ ಶಾಲೆಗಳು ಬೆಳೆದಿವೆ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾರು ಕಾರಣ? ನೀವೆ ಯೋಚಿಸಿ.  ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನಮ್ಮನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಜಗಳ ತರುವಿರಲ್ಲ. ಇದು ತಮ್ಮಂತಹ ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಶೋಭೆ ತರುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ.
ಅಭಿಮಾನವಿರಲಿ ದುರಭಿಮಾನ ಬೇಡ:
ನಿಮಗೆ ನಮ್ಮ ಗಂಗೂಬಾಯಿ ಹಾನಗಲ್, ಭೀಮಸೇನ ಜೋಷಿ, ಅನಂತಮೂರ್ತಿ, ಕಾರ್ನಾಡ್ ಮುಂತಾದವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಮಾನವಿರುವ ಹಾಗೆ ನಮಗೂ ಸಹ ಸಚಿನ್, ನಾನಾ ಪಾಟೇಕರ್ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಖಂಡಿತಾ ಆಭಿಮಾನವಿದೆ.  ನಾವು ಇವರನ್ನು ಕನ್ನಡಿಗರು, ಮರಾಠಿಗರು ಅಂತ ಬಂಧಿಸಿಡುವುದು ತಪ್ಪು ಅಲ್ವಾ ತಾತ. ಇವರೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಹೆಮ್ಮಯ ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಮಕ್ಕಳು. ಇವರೆಲ್ಲಾ ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೆಮ್ಮೆ. ಗಾಂಧೀಜಿಯವರನ್ನು ನಾವು ಗುಜರಾತಿ ಅಂತ ಒಂದು ಭಾಷೆಗೆ ಒಂದು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಡುಪಿಡುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತದೆಯೇ.  ನಮ್ಮ ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಕಂಬಾರರಿಗೆ ೮ನೆಯ ಜ್ನಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಾಗೆ ನೀವುಗಳು ಅವರಿಗೆ ಸನ್ಮಾನಿಸಿ ದೊಡ್ಡವರಾಗಬಹುದ್ದಿತ್ತು.  ಆದರೆ ನೀವು ಅವರಿಗೆ ಒದ್ದು ಸೊಂಟ ಮುರಿಯಿರಿ ಅಂತ ಹೇಳುವಿರಲ್ಲ. ಇದೇನಾ ನಿಮ್ಮ ಮರಾಠಿ ಸಂಸ್ಕ್ರುತಿ.  ಇದೇನಾ ನಿಮ್ಮ ಸಭ್ಯತೆ. ಇದೇನಾ ನಿಮ್ಮ ಭಾರತೀಯತೆ. ನಮ್ಮ ಕಂಬಾರರು ಭಾರತೀಯರಲ್ಲವೇ? ಅವರೇನು ಶತ್ರು ದೇಶದಿಂದ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ವಿದ್ವಂಸಕ ಕೃತ್ಯ ಮಾಡಿರುವರೇ?
ಬೆಳಗಾವಿ ನಮ್ಮದೇ, ಎಲ್ಲೂ ಹೋಗಲ್ಲ:
ಇನ್ನು ಬೆಳಗಾವಿ ಕರ್ನಾಟಕೆದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೇನು ನಷ್ಠ. ಅದು ಭಾರತದಲ್ಲಿದೆ ತಾನೇ ಇದೆ. ಹೀಗಿ ಒಂದು ಭಾಷೆಯನ್ನು ಆಡುವ ಜನ ಜಾಸ್ತಿ ಇದ್ದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆ ಪ್ರಾಂತ್ಯವನ್ನು ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ, ಬೇರೆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುವುದಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತದೆಯೇ? ಹೀಗೆ ಆದರೆ ಮೊದಲು ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮಹರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಎಚ್ಚರೆ. ಪತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು. ಕ್ಷಮೆ ಇರಲಿ ತಾತ. ವಂದನೆಗಳು.

ಕೀಳರಿಮೆ ಬಿಡೋಣ:

ಮೊದಲು ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಕೀಳರಿಮೆಯನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು.  ನಾವು ಯಾವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಮೊದಲು ಅರಿಯಬೇಕು.  ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ೮ ಜ್ಣಾನಪೀಠಿಗಳಿದ್ದಾರೆ.  ಇದು ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಹಿಂದಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಅತ್ಯಧಿಕ.  (ಹಿಂದಿ-೯, ಬೆಂಗಾಳಿ-೫, ಮಲೆಯಾಳಂ, ಉರ್ದು-೪, ಗುಜರಾತಿ, ಮರಾಠಿ, ಒರಿಯ-೩, ಅಸ್ಸಾಮಿ, ಪಂಜಾಬಿ, ತಮಿಳು-೨, ತೆಲುಗು, ಕಾಶ್ಮೀರಿ, ಕೊಂಕಿಣಿ, ಸಂಸ್ಕ್ರುತ-೧) (http://en.wikipedia.org/wiki/Kannada) ನಮಗೆ ಇನ್ನೂ ೩-೪ ಜ್ನಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬರಬೇಕಿತ್ತೆಂದು ಹಿರಿಯರು, ಕವಿಗಳು, ಜ್ನಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.  (ಅಡಿಗರು,  ತೇಜಸ್ವಿಯವರು, ಡಿ.ವಿ.ಗುಂದಪ್ಪನವರು, ಪು.ತಿ.ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯವರು ಮತ್ತು ಬೈರಪ್ಪನವರಿಗೆ ಈಗಾಗಲೆ ಒಲಿದು ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತು.)  ನಮಗೆ ಮೂರಾದರೂ ಸಾಹಿತ್ಯ ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳುವವರಿದ್ದಾರೆ.  (ಕುವೆಂಪು ಅವರಿಗೆ, ಮಾಸ್ತಿ ಯವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಬೇಂದ್ರೆ ಯವರಿಗೆ)  ಒಬ್ಬರು ಸರಸ್ವತಿ ಸಮ್ಮಾನ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸೃತರು.  ೫೫ ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತರಿದ್ದಾರೆ. (೧೯೫೫ ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತರಾದ ಕುವೆಂಪು ಅವರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇತ್ತೀಚಿನ ೨೦೧೧ರ ಗೋಪಾಲಕೃಷ್ಣ ಪೈ ಅವರು) ೧೯೫೭ ಮತ್ತು ೧೯೬೩ ಈ ಎರಡು ವರ್ಷ ಬಿಟ್ಟರೆ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನಮಗೆ ಬಂದಿದೆ.  ೩ ರಾಷ್ಟ್ರಕವಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. (ಗೋವಿಂದ ಪೈ ಅವರು, ಕುವೆಂಪು ಅವರು, ಜಿ.ಎಸ್.ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪನವರು)  ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು ಸ್ನೇಹಿತರೆ.  ನಾವು ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಪ್ರಥಮ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ.   ಇನ್ನು ಕಲೆ, ಚಲನಚಿತ್ರ, ನಾಟಕ, ರಂಗಭೂಮಿ, ವಚನ ನಾಹಿತ್ಯ, ಗಮಕ, ಜಾನಪದ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಭಾವಗಿತೆ, ಕರ್ನಾಟಕ ಸಂಗೀತ, ಹಿಂದುಸ್ತಾನಿ ಸಂಗೀತ, ಕ್ರೀಡೆ ಯಾವುದು ಬೇಕು ಸ್ನೇಹಿತರೆ, ಎಲ್ಲಾದರಲ್ಲೂ ಇರುವ ನಾವು ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದೇವೆ ಹೇಳಿ ಆಭಿಮಾನವೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು.  ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೆಲವೊಂದು ಮತ್ತು ಕೆಲವರ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.  ಅನ್ಯಥಾ ಭಾವಿಸಿಬೇಡಿ.  ಇವೆಲ್ಲಾ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಸಂಗತಿ.  ಆದರೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಳ್ಳೂವುದರಲ್ಲಿಯೆ ಆನಂದ.  ಮೊದಲು ನಾವು ನಮ್ಮ ಈ ಕೀಳರಿಮೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮುಂದಿನ ಯೋಚನೆಯನ್ನು ಮಾಡೋಣ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದೂ ನಾವು ಯಾಕೆ ಹಿಂದುಳಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಅಭಿಮಾನ ಶೂನ್ಯವೇ ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ.  ನೀವು ಎನನ್ನುವಿರಿ ಸ್ನೇಹಿತರೆ.